مدتی‌ست درگیرم. درگیر جهانی بی‌مرز. در ذهنم می‌سازمش. می‌دانم امکانش نیست و فقط یک رویاست. اما این روزها رویایی شده‌ام. در خودم فرو رفته‌ام. مرگ نویسندگان در غربت جانم را زخمی می‌کند.
در دنیای بی‌مرز غربت معنا ندارد. زمینی است برای آرامش همگان. یک خانه و یک سقف. بی‌خانمانی و بی‌پناهی از سکه می‌افتد. کودکان هم قربانی بازی‌های سیاه قدرت نمی‌شوند.
دیگر دین دلیل جدایی نیست، پلی است برای همدلی. باورها و اعتقادات حرمت دارند و مرزهای احترام نمی‌شکنند. در این دنیای آرمانی، دوستی، زبان مشترک و لبخند، واحد پول همه است.
حاکم، عدالت است که همه را با یک چشم می‌نگرد؛ توزیع منابع عادلانه؛ فقر و تبعیض، قصه‌ای فراموش‌شده.
کرامت انسانی در اوج است. هیچ‌کس به خاطر رنگ پوست، جنسیت یا زبانش احساس کوچکی نمی‌کند.
آری، جهان بی‌مرز رؤیای من‌ست. دور اما ممکن، اگر به‌جای دیوار، پل بسازیم.
