-احساس ناامیدی میکنی؟
-نه
-بیهدف هستی؟
-نه
-شپش داری؟
-نه
این نه آخر را با خنده گفتم. زن پختهای به نظر میرسید اما جدیتش در پرسیدن سوالات مرا به خنده انداخت.
-به خودکشی فکر کردی؟
-نه
-از سوالاتم ناراحت نشو، باید به این سوالات جواب بدی تا بتونی واکسنت رو بزنی.
-باشه
او روبهروی من پشت میزی نشسته بود. در گوشههای دیگر اتاق همکارانش همین سوالات را از مردم میپرسیدند.
از پشت میز بلند شد و کنار من نشست، از داخل کلمنی که روی میز بود شیشهی واکسن و سوزن را بیرون آورد. با پد الکلی دهانه شیشه و سوزن را تمیز کرد. سوزن را در شیشه فرو کرد و مایع را بالا کشید.
آستین چپم را بالا زد و جایی از شانهام را فشار داد، بازویم آنقدر نحیف بود که احتمالا سوزن از آن طرفش بیرون میزد.
-نمیشه واکسن رو بخورم، فقط تزریقیه؟
-نه نمیشه. از آمپول میترسی؟ تو دیگه مردی شدی برای خودت از چی میترسی؟
-نمیترسم فقط مورمورم میشه.
زن مسنی که آن طرف اتاق نشسته بود از جایش بلند شد و کنار من نشست، دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت:«نترس من کنارت میشینم تا ترست بریزه»
-گفتم که نمیترسم. میشه زودتر واکسن رو بزنید.
-باشه. اون طرف رو نگاه کن تا کمتر بترسی.
-گفتم که نمیترسم.
آمپول را زد، سوزن بازویم را سوراخ نکرد، حتی خون هم بیرون نیامد، فقط موجی از سرما و نقطهای قرمز رو بازویم.
-دیدی درد نداشت. وایسا تا مدارکت رو بهت بدم.
به پشت میزش برگشت. من هم ایستادم تا برگهها را بگیرم.
-این رو برای ثبتنام مدرسه و همینطور سربازیت لازم داری، گمش نکنی.
کاغذ را گرفتم. موقع بیرون رفتن از اتاق متوجه دختری در صندلیام شدم. آن زن مسن داشت به او دلگرمی میداد میگفت نترس. اما او از آمپول نمیترسید. از این میترسید که مردم فکر کنند او میترسد.