امروز تمام خانه را زیر رو کرده ام تمام وسایل را به هم ریخته ام
تا گمشده ام را پیدا کنم اما نبود.....
باورم نمیشد برای همیشه گمش کرده باشم
حالم خوب نیست
برای اینکه او را گم کرده ام... یا چیز دیگر.....
هرچه گشتم نبود
هرچه بهم ریختم خانه را بیشتر سردر گم شدم
بیشتر گیج شدم
اما او را نیافتم
بعد از ساعت ها گشتن و بهم ریختم
کسی پرسید به دنبال چه هستی؟
منتظر بودم زود تر این سوال پرسیده شود
چون دیگر نای گشتن نداشتم
با صدایی که نمی‌دانم چرا از نظرم بلند بود گفتم
به دنبال خودم.....
از حرفم متعجب شده بود؟!
نه این روز ها زیاد چنین حرفایی میزم عادی شده بود هم برای او هم من.....
اما اینکه خودم را گم کرده ام برایم قابل هضم نبود....
من خودم را کجا گم کرده ام.....
روی صندلی چوبی در بالکنی که رو به جنگل است دارم به این موضوع فکر میکنم ....
من خودم را در چشمان تو....
آری همانجا سال ها پیش گم کرده ام.......
