به دیوار زل زده بود گویا دیونه شده مانند ديوانه ها میخندید
آخر مگر آنها ادن نیستند
قهقهه های بلندش همه را ترسانده بود
به دیوار نگاه میکرد روی زمین نشسته و زانو هایش را بغل گرفته بود و تکان میخورد آرام آرام قهقهه هایش به گریه تبدیل شدن گریه هایش نیز به داد کشیدن
از جایش بلند شد تمام بود و نبود را شکسته بود چیزی برای شکستن نمانده بود همه چیز مانند دلش شکسته بودند
به خودش در آینه یی که به چند تکه تقسیم شده بود نگاه کرد رد خون دستش را روی آینه گرفت تا به دستش رسید
دستش تیر کشید انگار تازه به خود آمده بود
نگاهش را از دستش گرفت و به صورتش در آینده داد
مانند او شده بود........
کسی که دوست نداشت به او شبیه باشد اما حالا
انگار تصویر او در آینه بود
با دست سالمش دستی به صورتش کشید
از خودش ترسیده بود
از اینکه ديوانه شده بود
از اینکه مجبورش کردند مانند کسی شود که از او نفرت داشت
از آدم ها از زندگی و از خودش
خاطر اولیت بار که او را دیده بود در ذهنش شکل گرفت
مادرش او را به زور به جایی که او زندگی میکرد برد
به آنجا که رسیدند با در شیشه ای رو به رو شدند مسیری خونی
رد خون را که دنبال کردند با دری شیشه ای دیگر رو به رو شدند او از پشت در با چشمان قرمزش، موهای پریشان که روی پیشانی اش ریخته بودند آنها را نگاه میکرد
مادرش او را برد پیشش تا به او بفهماند شبیه اوست و او همیشه برای اینکه به مادرش سابت کند مانند او نیست تلاش کرد و در آخر کسی شد مانند او