انگار شب به رویم پوزخند میزند شاید فکر کنید دیوانهام اما من صدای پوزخندش را از لابهلای زوزهی سگان میشنوم
از لای نور مهتابی که از پنجره وارد اتاق میشود پوزخند میزند و گاهی حتی یقعام را میگرد و مرا به دیوار میکوبد
شاید او هم از من نا امید شده است و میخواهد پرتم کند از این زندگی بیرون؟!
کسی میگفت به تعداد افرادی که به دنیا میان به همون تعداد چند نفر میمیرند!
گاهی با خود فکر میکنم کسی که به خاطر به دنیا اومدن من مرده آیا واقعا حیف نشده؟
یعنی اگر میدانست جای او من روی کرهی خاکی نفس میکشم با خود چه میگفت؟
اگر میدانست نفس میکشم اما زندگی را حیف میکنم چه میگفت؟
آیا حاضر بود جایش را با من عوض کند
آیا واقعا من باید به دنیا میآمدم و این زندگی من میشد
آیا واقعا؟
کسل کنندست و حوصله سر بر