سکوت سهمگینی میان من و آیینه بر قرار است
گویا انتظار دارم دستی از ان سوی یقهام را بگیرد و سیلی حوالهی صورتم کند
مرا به خود بیاورد "که ای نادان وقتت دارد اتمام مییابد عجله کن"
به انعکاسم خیره میشوم
صورتم را مینگرم آیا هنوز وقت است؟
میشود ادامه داد؟
یا باید به ایستم...
به ایستم و ببینم سرنوشت چه چیزی را برایم معین میکند....
گذر عمر...
نشستم پی گذشتن عمر...
میبینم و میگذرم از خودم و از اشتباهات....
میشنوم و گوش نمیدهم صدای آنهایی را که میگویند نمیتوانی....
حواسم است اما بیخیالم....
گذر عمر میبینم و هیچ نمیگویم نمیدانم...
نمیدانم...
نمیدانم.........
شاید آن چیزی که میگذرد عمر نیست من هستم...
من دارم اتمام مییابم و خالی میشوم...
اما زندگی هنوز ادامه دارد... حتی طولانیتر نیز است طولانی تر از هر آنچه می اندیشم....
شاید به خاک تبدیل شوم... اما باز در آن وقت هم زنده بودن ادامه دارد...
من دارم تمام میشوم
باید فکری به حال خودم و اعتقاداتم بکنم...
باید عمیق تر خود را بتراشم...
شاید کوتاه شوم اما کوتاه نمیمانم....
باید بیشتر به خود توجه کنم... باید خود را اصلاح کنم باید زندگی کنم تا بعد آن که من تمام شدم از هیچ چیز پشیمان نشوم در آن زمان لبخند بزنم و بگویم...
: آری.... الحق که باید من این چنین میبودم✍️👌🏻