ویرگول
ورودثبت نام
میم نون واو
میم نون واوما نویسنده هستیم عشقِ من.. ما گریه نمیکنیم..روی کاغذ خونریزی میکنیم
میم نون واو
میم نون واو
خواندن ۸ دقیقه·۳ سال پیش

هنر نویسنده

اگر قرار بود زندگی ات را انتخاب کنی چطور زندگی انتخاب میکردی؟
دارم بهش فکر میکنم
فکر میکنم
فکر......
فکر کردم
اگر حق انتخاب میدادند
زندگی یک نویسنده را انتخاب میکردم
نویسنده‌ای که از همه ی واژگان برای ارائه داستانی هیجان انگیز بهره برده است
نویسنده‌ای که در ذهنش زندگی جریان دارد به قول یکی از نویسندگان

سفر به اعماق ذهن یک نویسنده

️ هر بار کسی از من بپرسد بزرگ‌ترین جای جهان از نظر تو کجاست، من فقط می‌گویم ذهن یک نویسنده!

️ذهن نویسنده، تنها جایی است که می‌توانی سرزمین‌های پهناورتر از آسیا را کشف کنی، سرودهای اساطیری را بخوانی و صدای چکاچاک شمشیر را بشنوی.

در یک کلام، زندگی در آن‌جا جریان دارد...

پس من زندگی یک نویسنده را انتخاب میکردم
تا ذهنم به سرزمینی پهناور تبدیل شود
روحم همانند پرندگان به جای‌جای مختلف زمین سفر کند
گاهی هم مانند فضا پیما ها به خارج از مدار زمین برود
آری من زندگی یک نویسنده را انتخاب میکردم
تا از تک تک لحظه ها چیزی برای نوشتن در بیاورم
نویسنده میشوم تا از زندگی راحت عبور نکنم
نویسنده‌ای که برای تعریف از طعم غذا نیز واژگانی مختلف به کار می‌برد
نویسندگی را انتخاب میکنم تا بتوانم غم هایم را روی کاغذ ببرم
درد هایم را با یک مداد بنویسم و با یک پاک کن پاک کنم


اما نه نویسنده بودن به این راحتی ها هم نیست
باید بگذری از خیلی چیز ها از خیلی ماجراها
وقتی نویسندگی را انتخاب میکنی باید بتوانی هر چیزی که می‌گویی را در کاغذ نقل کنی
حرفت را به داستانک و داستانکت را داستان کنی
باید بتوانی از کوچک ترین تا بزرگ ترین ماجرا عبرت بگیری برای نوشتن
باید بتوانی بنویسی
بنویسی.........
و باز هم بنویسی
بدون دلیل بدون ماجرا
نوشتن زندگی‌ات می‌شود
میخواهی همه چیز را داستان کنی
از بوی گل ها گرفته تا اشک چشم های یک کودک
همینکه میخواهی از آسمان بنویسی
بادی از آن سو به طرف دریا می‌کشاند
داستانی را تمام نکرده داستانی دیگر به سراغت می‌آید
روزی هم می‌رسد که هيچ برای نوشتن نیست
دفتر است قلم است اما نه میتوانی بنویسی نه میتوانی از چیزی بگویی
ترس یک نویسنده برای روزی‌ست که نتواند بنویسد
وای ار آن روز که دیگر هیچ نیست تا بنویسی
هیچی...........
خالیست دنیا............
خالی مانند مغز هایی بی سواد که به چز غذا برای شکمشان به هیچ فکر نمی‌کنند
اما باید تلاش کرد باید تقلا کرد باید توانست باید موضوعی برای نوشتن یافت







کریستین که دیگر چیزی به ذهنش نمی‌رسید برای نوشتن رفت تا دنبال موضوعی جدید بگردد
از پشت میز بلند شد و به سمت در رفت اتاق تاریک که فقط نور چراغ مطالعه به چشم می‌خورد را خالی کرد و به سمت جایی نا معلوم قدم برداشت تا شاید بتواند عیده‌ای جدید برای نوشتن یافت کند
ساعت ها قدم زد
روز ها در حرکت بود
روزی به مکانی متروکه رسید
در آنجا همه چیز خرابه بود خانه هایی گلی که از هم پاشیده بودند جاده‌ای که آسفالتش رنک خاک گرفته بود و از ترک هایش خار بیرون زده بود
به دور برش نگاهی انداخت
آیا می‌توان از آنجا چیزی برای نوشتن یافت؟
البته که آری! اما چه کسی مطلبی درباره‌ی مکان متروکه که هیچ ندارد را می‌خواند
و دوباره به ره افتاد
رفت و رفت ساعاتی را گشت تا به جنگلی سرسبز رسید
ساعاتی را در آنجا قدم زد و به دور‌وبرش نگریست
می‌توانست از درخت ها بنویسد از گل ها از آسمانی که رنگی از خورشید گرفته بود
می‌توانست از رودی که میان جنگل است بنویسد از بوی خوش گل‌های وحشی
اما نه!
او دنبال چیز دیگری بود دوباره به راه افتاد
چندین روز به سفرش ادامه داد تا به
صحرا رسید جایی پر از شن و ماسه
خوشید طلایی در اسمان ابی خود نمایی میکرد و آفتاب داغ صورت کریستین را قلقلک می‌داد
کریستین دست چپش را روی پیشانی اش گذاشت تا مانع نور خورشیدی که چشمانش را اذيت میکرد شود
همانطور را میرفت
بعد از طی مساحتی زیاد به جایی پر از برف رسید
از سرما خودش را بغل گرفته بود و دندان هایش به هم می‌خورد
می‌توانست از برف بنویسد؟
از چه چیزی در برف بنویسد که مردم برای خواندنش صف بکشند
آیا کسی خوشش می‌آمد؟
بی خیال برفی که اشتیاقش را برای نوشتن قلقلک می‌داد شد و به سمت جایی دیگر قدم برداشت
به شهری آلوده رسید شهری پر از دود و ماشین های خراب
همه جا سرو صدای ماشین های خراب به گوش می‌رسید ساختمان های بلند چندین متری
جایی به دور از خانه های کوچک
جایی که مه درختی بود نه گلی همه چیز مصنوعی بود همه چیز حتی آدم هایش
کریستین با خود اندیشید نوشتن درباره‌ی این چنین جایی نه قابل خواندن است نه نوشتنش ذوق دارد برای همین به جایی دیگر سفر کرد
به پارکی بزرگ رسید قهقهه بچه ها او را مشتاق به نوشتن می‌کردند
باد آرام درختان سرو، چنار و کاج را به رقص در‌آورده بود
آسمانی که منظره غروب خورشید را نشان می‌داد
تماشایی بود اما آیا می‌شد چیزی درباره‌اش نوشت؟
کریستین بی‌خیال آن همه حس خوب شد
رفت و رفت به جایی دیگر رسید
در جزیره‌ای ایستاد دور تا دورش آب بود
درختان روی جزیره دست چین خداوند متعال بودند
درختانی که میوه هایی جورواجور داشتند تا کسی که به جزیره بیاید از گشنگی تلف نشود
امکان وجود حیوانات درنده نیز در آن جزیره بود اما این باعث نمیشد از زیبایی اش کم شود
کریستین روی ساحل دراز کشید و به آسمان چشم دوخت خورشید از آسمان رخت بسته بود و رفته بود ماه دامانش را پهن کرده بود
ماه در آسمان سیاه دلبری می‌کرد و ستاره های ریز و درشت
در آسمان می‌درخشیدند کریستین از جایش بلند شد
کشتی اش را آماده برای سفر کرد سوار شد به به دل دریا رفت
موج های دریا یکی پس از دیگری خود را به ساحل می‌رساندند کریستین این صحنه را تماشا می‌کرد
کشتی به میان دریا رسید
باد کشتی را به سمتی هدایت می‌کرد
و کریستین به بالا نگاهی انداخت پرندگان دریایی دور کشتی را گرفته بودند
و کشتی آرام آرام از آنها فاصله می‌گرفت
بوی شوری دریا صدای پرنده ها و موج دریا که باهم قاطی شده بودند آسمانی که داشت رنگ طلایی خورشید را به خود می‌گرفت
او را به وجد می آورد تا بنویسد
اما کریستین دنبال چیزی دیگر برای نوشتن بود
خورشید خودش را به وسط آسمان رسانده بود و این خبر از ظهر می‌داد کریستین
به جایی دیگر رسید جایی پر از گل و درخت
جنگل بود؟ نه
درختان آنقدر بزرگ نبودند تا جنگل
شود
گل ها آنقدر زیاد بودند که نمایی باور نکردی را رقم زده بودند
بوس گل های میخک، بنفشه و گل هایی جور واجور که نامشان را نمی‌دانست
دور کنار هم منظره ای را ساخته بودند غیر قابل توصیف
کریستین برای رسیدن به جایی دیگر قدم برداشت
رفت ورفت
به خانه‌ای کوچک رسید خانه‌ای میان درختان و گل ها
بوی غذا با بوی گل ها و گیاهان قاطی شده بود
و میان این ها پرندگانی آواز می‌خواندند
سرو صدای شادی بچه ها
و آهنگ ملایمی درحال بخش بود
کریستین وارد خانه شد
مبل طوسی همراه دیوار های کرمی رنگ و پالت‌های سبز
موزیک ملایم با بوی قهوه و غذایی که تمام محوطه را پر کرده بود
آرامشی عجیب به جانش انداخت
بوی غذا را سخاوتمندانه وارد ریه هایش کرد
و به سمت راه روی کوچک حرکت کرد
پالت های سبز رنگ هرلحظه جای‌شان را به رنگ سفید می‌دادند و دیوار ها نیز هم رنگ پالت ها می‌شدند
به دری قهوه‌ای رسید در را گشود با اتاقی تاریک که نور چراغ مطالعه کمی روشن شده بود روبه رو شد
به جلو رفت لامپ را روشن کرد اتاقی کوچک میز و صندلی چوبی روبه روی در قرار داشتند و اتاق کوچک را تقریبا پر کرده بودند
کریستین به سمت میز رفت و پشتش جای گرفت
کمرش را به صندلی تکیه داد و به دفتر و قلم روی میز خیره شد
نوشته های دفتر را خواند از تعجب چشم هایش گرد شدند ابروهایش بالا پرید
به دور برش با هیرت نگاهی انداخت
آری درست است برگشته بود به اتاقش به اتاقی که هیچ برای نوشتن در آن نبود
نگاه تعجبی اش را از دور تا دور اتاق گرفت و به دفتر و قلمش خیره شد
حالا چیزی برای نوشتن داشت
چیزی که تا آن زمان به آن دقت نکرده بود
بوی جوهر مشامش را به وجد آورد
شروع به نوشتن کرد



خانه‌ای کوچک در میان گل ها و سبزه ها و گیاهان
بوی غذایی که در هوا پیچیده‌ است همراه باد به گوشه گوشه ی خانه پر بزند




سرش را بلند کرد و به پنجره کوچک کنارش نگاهی انداخت نفس عمیقی کشید و با لبخندی دوباره شروع به نوشتن کرد


صدای هياهوي بچه‌ها همراه با صدای پرندگان چه چیزی از این زیباتر است
دست پخت بی نظیر مادر همراه با تکه‌ای نان کنارش
بوی چایی و صدای شر شر باران در فصل بهار
یاکه شیر کاکائو در فصل زمستان و شیطنت با خانواده
از این چیز ها هم مگر با ارزش تر است
من کریستین به جرات می‌توانم بگویم تمام سیاره ی خاکی را گشته‌ام همه اش را چیزی بهتر و با ارزش تر از خانه، اتاق کوچکم، بوی غذایی که در خانه ام است را نیافته ام
من یک نویسنده هستم میتوانم آدم هایی را در سرم آفریده و روی کاغذ به آن ها پر و بال دهم
من یک نویسنده هستم من می‌توانم از کاه کوه بسازم و بی ارزش ترین مسائل را تبدیل به با‌ارزش ترین کنم
یک نویسنده می‌تواند کم بنویسد اما با مفهوم
مختصر بنویسد اما طوری که درک شود
می‌تواند درد هایش را روی کاغذ بنویسد
یا می‌تواند از هر دردی تجربه کند و تبدیل به داستانی دیگر کند
و این هنر يک نویسنده است

نویسندهزندگیرمان
۱۲
۰
میم نون واو
میم نون واو
ما نویسنده هستیم عشقِ من.. ما گریه نمیکنیم..روی کاغذ خونریزی میکنیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید