میخواهمت ولی نمان
یادت می آید
شی پاییزی را میگویم باران بی مقدمه شروع به باریدن کرد زیر آبیه باران چشمان آبیت برق میزد
آخ چه هوایی داشت لبخندت.....
چتر را یادم رفته بود ولی بازم کنارم ماندی......
مثلا برای تفریح رفته بودیم پارک یادم رفته بود چای بیاورم.......
یا آنجایی که میخواستیم برویم شهر بازی یادم رفته بود بنزین ماشین را چک کنم میان راه جنگلی مانده بودیم یک خدا شناسی به دادمان رسید........
یادت هست برای جمع کردن زباله ها رفته بودیم تا هم وقت بگذرانیم هم به درد چیزی بخوریم
یادم رفته بود کیسه زباله بیاورم.......
میخواستیم شعر بنویسیم ورقه را فراموش کرده بودم........
برای رفتن به صاحل یادم رفت ماشین را با خودم بیاورم پیاده پیشت آمدم.......
میگفتی خوب است خودت را جا نمیگذاری..........
خودم را جا گذاشتم.......... خودم را کنار تو جا گذاشتم یا انامتی ام را بده................
یا....!......برگرد........
آن همه چیز فراموش کردم بخاطر هیچ کدام ترکم نکردی خودم را که در کنارت گذاشتم حالا......حالا ولم کردی....!!!!!!!!
نامردی!!!!!!!!!
دلم لک زده است برای یک نم باران
رعد و برق چشمان آبی تو........
تشنه ماندنم با چشمان تو سیراب شدنم.....
دلم تنگ است تقصیر کار کیست.....؟
یقه چه کسی را بگیرم به چه کسی بگویم مقصری؟
من بلد نبودم نگهت دارم......
درست
ولی تو هم آدم ماندن نبودی......