من....یا من

نگاهم به آینه و فردی که درونش بود داده بودم
کسی که من او را نمی‌شناختم! غربه ای از جنس من
شاید ساعت ها بود که به او مینگریدم اما او را به خاطر نمیاوردم آیا او من بودم؟
چیزی مانند نور یا چنین چیزی مانع دیدم به آینه شد چشمانم را مالیدم و دوباره نگاهم را به شخص درون آینه دادم
متعجب زول زده بودم اما باورم نمیشد
موهایم داشتند سیاه می‌شدند
چروک هایم محو!
چهره ی غم زده ام جایش را به چهره ای دیگر داد
تبدیل شده بودم به همان جوانی که می‌شناختم من با این چهره ی خودم آشنایی داشتم شاید چون تمام درد ها از همان جا آغاز شده بودند
کسی با چهره ی من؛ من جوان از آینه بیرون آمد کنارم روی چهارپایه نشست پتوی روی پاهایم را برداشت و کنار گذاشت دستم را فشرد او من بودم یا من آن غریبه ای که در آینه این روز ها میدیدم هستم!
لبخند شیرینش را به جانم انداخت دستانش را محکم تر اما با لطافت به دستانم فشرد
او گذشته ی من بود
لبخندی به چهره مظلومش زدم
: تو گناهی نداری! اما زندگی ظالم است.
چشمان مظلومش را به من داد
: تقصيراتتو گردن زندگی ننداز تو در حق من خیلی بد کردی
من بد کرده بود. آری درست است خیلی بد. هم با او هم با خودم و این را تقصير سرنوشت و زندگی می انداختم
این بار من دستش را فشردم
: تو با خودت و گذشته ات این کار را نکن
پوزخندی زد
: دیر شده...... باید زودتر به فکر منو خودت بودی!
: اما نه برای تو
دوباره پوزخندی زد
: تو تموم تلاشمو به باد دادی
: تو هم کم مغرور نبودی زیاده خواه بودی
چشمانش را از من گرفت دستم را پس زد و از جایش بلند شد
: به تو که نگاه میکنم دیگه نمیشناسمت.......
خودمم خودم را نمی‌شناختم
: ببین چه کردی با خودت با من با گذشتت با آینده ی من
اشک در چشمش حلقه زده بود اما مغرورانه به دیوار می‌نگریست
: تو اشتباه منو نکن درستش کن
: تو هم باید کمکم کنی......
: من! چطور!
نگاهش را از دیوار سفید خالی گرفت
:باید ایندتو بهتر کنی تا من بتونم گذشتتو جبران کنم
: آینده!؟ مگه من........
انگشت اشاره جلوی صورتش گرفت
: هیس...... البته که یه آینده ای داری؛ خوب شدن آينده ی تو جبران کننده گذشتته
آمده بود درس بدهد یا پر خاش کند!؟
چشمانم را بستم و سخنانش را با خود تکرار کردم
خوب شدن آينده ی من جبران کننده گذشتمه
چشم که باز کردم خبری از او نبود من مانده بودم و آینه و شخصی که درونش بود اما این بار دیگر آن شخص برایم غریبه نبود........