نمیدانم دستانت چه معجزه ای دارد که هر بار بوسه به دستانت میزنم تمام مشکلاتم را به فراموشی می‌سپارم
هر بار که با لبخند نگاهم میکنی قلبم مانند قند در چای در درون حل می‌شود
نگاهت پناه من است و این پناهگاه را به‌هیچ کاخ و قصری نمی‌فروشم دوست داشتن را از تو آموختم و قلبم را هدیه‌ی تو کردم
با درد صدایت کردم گفتی جانم
با داد صدایت کردم گفتی عزیزم
با تندی برخورد کردم آغوشت را نشانم دادی
عشق لیلی و مجنون را که نه ولی عشق مادرو فرزندی را با چشم های خودم دیده‌‌ام مادر وجودش همه‌چیز است و نبودش نابودی بودنش عشق است نبودش دلتنگی ماه شب و خورشید روز است
کسی که شب را بیدارماند تا من بخوابم روزش را فروخت تا گشنه نمانم و بهشت را زیر پاهایش گذاشت تا من را بردارد
[v] به سلامتی همه‌ی مامانا که بودنشون خوشبختیه و نبودشون جای هیچ بودنی رو نمیگیره
[v] پایان
