- جمشید سرخوش میخوند و میخندید .
نگاش کردم و گفتم : چته دیوونه کِیفت کوکه؟! با همون سرخوشی دراومد که:
دیوونه هفت جد و آبادته مردک .جواب دادم بهش : اگه دیوونه نیستیم ، چرا اینجاییم پس؟! گفت : از فهم زیاده . وقتی زیادی بفهمی اونقدر که نتونن بفهمنت بهت میگن دیوونه . دیوونه یعنی اونی که بهتر میبینه . .
بهتر حس میکنه ، بیشتر میفهمه ، دقیقتر میشنوه . اون مثلا عاقلا از یه حدی بیشتر هیچی حالیشون نیست . اما تعدادشون زیاده . چون تعدادشون بیشتره رای با اوناست . اما دیوونه واقعی اونان که دنیا و آدماشو جدی گرفتن . جای رقصیدن با ساز دنیا ، سر جنگ باهاش دارن .
ازش پرسیدم : جمشید ، پس چرا ما تو قفسیم و اونا آزاد؟! پوزخند زد و گفت : چون ما صبورتریم . نم اشکو كه تو چشمم دید ، خندید و گفت : گریه میکنی؟! خندیدم و گفتم : من صبورم اما . . این بغض گران صبر چه میداند چیست :)