شب....

بی دلیل یا با دلیل در شب غم به دلم هجوم می آورد خاطرات مثل پرده ی سینما از جلوی چشمانم
نمایان میشودند
انگار شب دری به دنیایی غم است به دنیایی خاطرات غم آلود
شب مثل رازی ست که نه می‌توان سر در آورد نه می‌توان مقابلش ایستاد
فقط باید اشک ریخت و گریخت گریه کرد بی صدا تا شادی را نا امید نکنیم
گربه در هر حالتی زیباست
اما در شب عجیب دل می‌سوزاند

شادی غم ترس هیجان سردرگمی
در شب احساساتی هستند که هرلحظه امکان فوران شدنشان وجود دارد
در هر ساعتی از شب
امان از روزی که بی حس شدم
حتی در شبم حسی به خودم زندگی تو و ما نداشتم
انگار ضربه ای محکم به روحم خورده است و تمام احساساتم را به یکباره بی حس کرده است
شاید باورت نشود این روز ها حتی احساس بی حس بودنم کم تر به سراغم می‌آید
آخ که تنهایی چقدر وفا دار است
هرگز مرا ترک نکرده و نمی‌کند
غم گاه گاهی می‌آید سرکی می‌کشد اما این تنهایی رفیق شفیق من است حتی در شلوغ ترین مکان ها هم باز می‌تواند خودش را به من برساند و محکم در آغوش بگیرد طوری که انگار هیچ کس جز من و او نیست
چنان قلبم را مچاله می‌کند که فریادش تا هفت آسمان بلند می‌شود اما گوشی برای شنیدن نیست
مانند صدای دل خراش آور یک کودک یتیم زجه می‌زند اما هیچ کس را توان کمک کردنش نیست
پس من محکوم شده ام
محکوم به تنهایی
می‌شود روزی بیایی
مرا با خود ببری
کونجی بنشینیم و با هم
بزنیم زیر آواز
می‌شود؟ می‌شود دوباره تنها باشم تک و تنها باشم ولی تو هم کنارم بنشینی؟
دلم تنگ تو باشد دلت تنگ هیچ کس نباشد
می‌شود
مرا نخواه ولی دگری را هم نخواهی میشود؟
بزنیم زسر آواز و برایم بخوانی از دل سنگت و من باز خنده به روی غم کنم میشود؟
آخ که بشود دلم تنگ شده است
کاشکی بشود