حواسمان باشد گاه بودن ها بیشتر از نبودن ها انسان را زجر میدهد
آدم های سمی دور برمان آنقدر آزارمان میدهند تا بلاخره زمین مان بزنند
آنقدر در زندگی مان دخالت میکنند تا تصمیمات خودمان بی ارزش شود و آنقدر ما را از رویاهای مان دور میکنند که دیگر نمی توانیم باز گردیم و ما را به دنیایی ناامن هدایت میکنند
دنیایی که به آن تعلق نداریم
اما چه کسی به آنها اجازه میدهد زندگی ما را خراب کنند؟
البته که خودما، جایی که باید حرف بزنیم سکوت میکنیم و جایی که باید درست زندگی کنیم به نظرات اشتباه دیگران گوش فرا میدهیم و همه چیز را نابود میکنیم
به آدمهای اشتباهی اجازهی دخالت میدهیم تا زندگیی مان را به هم بزنند
به آدم هایی دل میبندیم که اصلا قرار نبود بخشی از زندگی ما باشند و آدم هایی را حذف میکنیم که باید زندگی را کنارشان میگذرانیم
کلید زندگي مان را دست هر کس که میآید میدهیم و آنها هم چنان خرابش میکنند که با هیچ برگشتی درست نمیشود
آدمهایی که دوستمان دارند را با کوچکترین بعث حذف میکنیم و آدم هایی را که دوست داریم و دوستمان ندارند را کنار خود نگه میداریم به هر قیمتی که شده حتی به قیمت شکستن خودمان
انگار برای رقابت به دنیا آمدهایم
هرکس چنین نظری دارد سخت در اشتباه است ما آمدهایم که کره ی خاکی را تبدیل به بهشت کنیم نه برای اینکه بمیریم و برویم بهشت، بهشت را باید خودمان بسازیم حال که زندهایم نباید منتظر مرگمان باشیم تا بهشت را ببینیم