از نوشتن رمان های طولانی پرهیز میکنم زیرا میدانم اگر شروع به نوشتن کنم فقط از او مینویسم کسی که درد هایی نسیم کرد که دیگر با مسکن نیز تسکین نیافت
به خواهم از زندگی ام بنویسم گریه کسانی که داستان من را میخوانند در خواهد آمد و من نمیخواهم با چنین گناه بزرگی مواجه شوم
بخواهم بنویسم باز چشمانش مرا وامیدارد به نوشتن در باره آنها
برای همین هم هست کوتاه مینویسم
کوتاه بیان میکنم و کوتاه صحبت میکنم
و در این سکوت حرف های نهفته ی زیادی پنهان است
نمیتوانم حرف هایی که در گلویم مانده اند را
مانند بغض های پنهانم آنها را نیز قورت میدهم
گاهی از سر عصبانیت چنان داد و فریاد راه می اندازم
انگار من مقصرم با وجود اینکه میدانند مقصر کیست باز من تقصیر کار میشوم
اعصابم ضعیف شده است
جیگرم خون است و در دلم حرف های نگفته فراوان است و چشمانم چیز هایی به چشم دیده اند از خیانت دوست تا هزاران دروغ دغل که هیچ نتوانستم بگویم
چیز های زیادی به چشم دیده ام اما حرف های پنهان دردناک تر بودند