روی صندلی چرم نشسته بودم و استوری هایی را تماشا میکردم که دوستانم از سفر دسته جمعی شان گذاشته بودند
با خود می اندیشیدم چرا من جزوی از آنها نیستم یا چرا با دعوتشان... مانند بقیه بدو بدو چمدان نبستم و با آنها راهی نشدم....
در جمعشان تقریبا کوچکترین هستم... اما بزرگتر از آن ها فکر میکنم و عمل میکنم آنها پی خوشگذرانی و من به فکر اینکه چگونه بگذارم و بگذرم
نمیدانم شاید اندیشههای بی مورد مرا پیر کرده است ضد حال گروهکشانم مانند برگ زردی که ره از درخت سرو میگیرد....
یا مانند روز آفتابی که ابری جلویش را میگیرد و ضد حال میزند
گوشی را روی میز پرت میکنم
شاید باید بیشتر فکر کنم...
یا شاید باید افکارم را ببرم
روی مبل دراز میکشم و باز باخود تکرار میکنم...
"ضد حال گروهک" و پوزخند میزنم