⊰📝اشکها همان حرفهای نا گفته اند..
حرفهای ناگفته به معلمی که امتحانت را ۲ داد و نتوانستی بگویی به علت مشکلات خانوادگی نتوانستی درس بخوانی....
به استاد داشگاه که وقتی میخواهد جواب سؤالش را بدهی... گیج میشوی و نمیتوانی بگویی سؤالش را بار. یگر تکرار کند...
همانهایی که موقع امتحان رانندگی خراب میکنی و نمیتوانی بگویی عینکرا جا گذاشتهای و فرصت دیگر به خواهی....
اشکها همان حرفها هستند....
حرفهایی که بعد از خوردن غذا دلت میخواهد از مادرت یک دل سیر ممنون باشی اما خجالت و غرور جلویت را میگیرند....
میخواهی از پدرت بابت کاری مه برایت کرده قدردانی کنی اما چیزی مانند لقمه که در گلو میماند... جلوی حرفت را میگیرد....
اشکهای ریخته شده حرفهای ناگفتهاند که انقدر تلنبار شدهاند که لبریز شدهای و امر عادی بدنت اشک آنها را بیرون میریزد...
اشکها گاهی دوستت دارمهای نگفته پشت لبان بسته است...
گاهی دردهاییست که ماهها و سالها سراغشان نگرفتهای.. و کهنه و نم دار شدهاند....
اشکها غمهای نگفتهلند مانند متنهای ننوشته...
همانقدر بوی کهنگی میدهند و به همان اندازه.... زجر...
گاهی باید از چشمانمان به خاطر فرو ریختن غمها حرفها دلخوریها و دلتنگیهایمان متشکر باشیم
اشکها حرفهای قلبند بیشتر به آنها توجه کنیم...
\(>_<)/
( ;`Д´)