
پری با کلی ذوق در صندوقچه ننه لیلا را باز کرد. بالاخره به سنی رسیده بود که ننه بهش اجازه بده بیاد سر صندوق. هفته دیگر عقدش بود. البته خیلی دودل بود؛ حس میکرد چیزی که دنبالش بوده را توی حسام پیدا نکرده، ولی تو فامیلشان رسم نبود شیرینیخورده و نامزد کسی باشی و فردا روزی زن کس دیگر...
داشت با دخترعمش درد دل میکرد که یهو ننه از تو اتاق صداش زد. رفت و دید بله، وقتشه صندوقچه ننه برای اونم باز بشه تا به سلیقه و میل خودش، یکی از وسایل قدیمی و اونجور که بقیه گفته بودن، قیمتی ننه را به عنوان هدیه و شگون بختش انتخاب کند. باز شدن این صندوق، آرزو و دلیل ازدواج خیلی از دخترعموها و دخترعمههاش بوده. بماند که همه معتقد بودن گرونترین موجودی که گردنبند الماسنشان بوده را سحر، نوه اول فامیل دخترعمو نصرت، صاحب شده...
لیلا صندوق را باز کرد. کلی خرتوپرت توش بود؛ از لباس عروس قدیمی ننه که به زردی میخورد گرفته تا کلی جواهرات و یک کاغذ سفید تاخورده...
پری کاغذ را برداشت که نگاه کند. حتم داشت سند ملکی چیزی هست که در کمال تعجب دید اون یک برگه A4 سفید و خام هست. رو کرد به بیبی و گفت: ننه لیلا، این چیه؟!؟ چرا تو صندوق هست؟
از ظاهر کاغذ معلوم بود خیلی ساله تو صندوقه، نم زده بود ولی خام خام بود...
ننه لبخند زد و گفت: وقتی بهش نگاه میکنی چی میبینی؟
پری خندید و جواب داد: نمزدگی.
ننه با همون لبخند مهربان، با دستای پیر و چروکیده، دست کشید تو سر پری و گفت: آره ننه، این کاغذ نم زده ولی اگر بلد باشی درست نگاش کنی، کلی حرف داره...
من از بچگی عاشق نقاشی کردن بودم. زمان ما مثل الان نبود که کاغذ و دفتر مفتمفت دم دستمان باشه، کاغذ یک چیز گران و کم بود، ولی بهجاش درخت و دشت تا دلت بخواهد.
اینجای حرف ننه یک مکثی کرد، انگار دوباره شده بود لیلای پنجساله که تو دشت و باغ بدو و آتیش بسوزونه. بعد یک مکث کوتاه، این بار با یک لحن تلخ و غریبی گفت: من با ذغال رو در واقع دیوار نقاشی میکردم، رو تختهچوبا. خدا رحمت کند آقام، روحیه هنر نداشت، برا ما هم خرید نمیکرد، کلاً بد میدونست. منم برای رنگ دادن به گلها و سبزههام از خود شاخ و برگها استفاده میکردم. یادم بار اولی که اونو دیدمش ۱۲ سالم بود......
دوباره مکث کرد. پشت چروک صورتش انگار میتونستی لیلای ۱۲ ساله را ببینی؛ کمی بچه، کمی جوان، با کلی شور و هیجان. پری حسابی کنجکاو شد، تا حالا ننه در مورد ازدواجش با آقاجون حرفی نزده بود. آخرم پری نتونست دووم بیاره و با ذوق پرسید: ننه، آقاجون را میگی؟!؟
ننه نگاش کرد، دوباره لبخند زد و گفت: نه ننه، آقاجون را بار اول سر سفره عقد، وقتی ۱۳ سالم بود دیدمش. این را اولین بار هست میگم، چون الان وقتشه. حرفات با نرگس دختر عمت را شنفتم...
پری خجالتزده سرش را انداخت پایین. ننه دست برد زیر چونش، سرش را آورد بالا. مهربان نگاه میکرد. همیشه یک جور متفاوتی مهربان بود و سختگیر. ننه دوباره شروع کرد، آروم، مهربان ولی جدی: من آقاجونتان را نمیخواستم، ولی خدا رحمت کنه آقام، اینطور خواست چون به گوشش رسانده بودن لیلا عاشق شده...
اون بنده خدا معمار بود، برعکس دور و بریهای من، اهل هنر بود. اومده بود روستای ما. نقاشیهای روی در و دیوار و سیمانها براش جالب شده بودن. برای ساختوساز به دستور آقاجان آمده بود. پرسوجو کرد و فهمید کار منه. یک بار ازم پرسید چرا روی دیوار؟ گفتم کاغذ حیفه، درختها قطع میشن. روم نشد بگم من دختر فلان خان فلان جا کاغذ ندارم، ولی خودش فهمید آقاجان را میشناخت. بار آخر که دیدمش، این برگه را داد دستم. گفت: لیلا، روی این برام حرف دلت را بکش...
این را گفت و رفت. من را آتیش زد و رفت. من موندم با کاغذی که ترسیدم روش چیزی بکشم و خراب بشه. من با ذغال نقاشی کرده بودم، رو دیوار سیمانی نقاشی کرده بودم، ولی این فرق داشت. ترسیدم خراب بشه، ترسیدم کاغذم خط بخوره. حالا نگاش کن، نم زده. شاید اگر من روش نقاشی میکردم، الان قاب بود سر دیوار، ولی الان بعد پنجاه سال، یک تیکه کاغذ نمزدس مثل خودم...
ننه که این را گفت، آرومی یک قطره اشک از چشمش غلطید پایین. در صندوق را بست و رو به پری گفت: اگر بترسی که کاغذت خط بخوره، آخرش نم میزنی، میشی این کاغذ. ولی اگر نقاشی را بکشی، شاید یک روزی قابش بگیری. این کار زندگی من بود، سپردمش به بقیه، این شد نتیجش. میدم به تو، شاید بتونه به دردت بخوره.
لیلا هم حالا داشت گریه میکرد نرگس که دیدش با شیطنت گفت:چی شد؟ چیزی از صندوق ننه برای ما هم مونده یا نه؟!؟
پری نگاش کرد و با خنده گفت: گرون ترینش را من برداشتم ولی حتم دارم به اندازه هممون تو این صندوق؛ بی بی وسیله قیمتی داره.....