نور....

به خودم می‌نگرم تاریکم و تار
کوچه ای خلوت ولی پر هیاهو در من است
سنگ فرش هایی بکر پر از رد گرد و خاک
آسمانی که دلگیر است ولی ابری نیست
درونم شبیه دهکده ای است متروک
خودم ایستاده در شلوغی و
درونم دور افتاده از دنیا است
عقربه های ساعت دیواری
مدت هاست که از هیاهو ایستاده اند
ولی زمان بی امان میگذرد
و تو ؛

ایستاده در مقابل این ویرانی
پر از آرامشی در دل طوفان
درون تو شهری است پر از نور
کوچه ای روشن پر از رد پا
نور تو حتی کوچه تاریک من را نیز
روشن کرده است
زمان برای تو در شاد ترین لحظه ایستاده
و عقربه ها پایکوبی می‌کنند
چه درد عمیقی است لحظه آغوش گرفتنت
صدایی در پرت ترین جای وجودم
آرام زمزمه می‌کند بگذار یا روشن شوی
یا تاریکی نور او را نیز خاموش کند
ولی چشمانم بی فروغ با اصرار به شادی درونت مینگرد