حیف که دلنازک بودیم، ولی لطیف نمینمودیم.
به قول امروزیها، انرژی زنانهمان زیر نقابی زمخت از ترس ضعیف بودن و باختن تمامیتمان، پنهان شده بود
بدون رنگ و لعابهای آنچنانی، در درون خود درخشیدیم؛ آنقدر که چشم خودمان کور شد نورمان بر دلی نتابید، نگاهی ماتِ رفتنمان نشد و پایمان برای کسی نایستاد
بین هزاران باید و اجبار ماندیم؛
از قلب خود هر بار جا ماندیم
بدون تجربه حتی لمسی کوچک، اثر هزاران هزار بار تجاوز در خاطرمان ماند و ترسیدیم از هر دستی که حتی برای یاری به سمت مان آمد
از ترس اسارت در دنیایی دیگر، اسیر ترسها و محدودیتهای خود شدیم؛ شبیه کسی که از ترس تاریکی، در تاریکی میماند
برای اینکه گریه را تجربه نکنیم، خندیدن را نیز فراموش کردیم
از آنجایی که اعتباری به زندگی نبود، به رفتن بیاعتبار بها دادیم و به نرسیدنهای متوالی
برای اینکه مستقل باشیم، خودمان را به خودمان دوختیم.
مگر نه آنکه ذات انسان در جمع بودن است؟
ما از خودمان هم جدا ماندهایم
از ترس حرف مردم مردیم و دم نزدیم؛
و ناگهان تمام آن دمنزدنها در درونمان آتش شد
چنان سوختیم
که خاکستری هم از خودمان به جا نگذاشتیم
آنچه بودیم با آنچه مینمودیم چنان فاحش بود؛
شبیه به فاحشهای باکره، در تعارض میان خوب و بد ماندیم
ساز روزگار ناکوک بود و ما آنقدر با این ساز بد؛
رقصیدیم که بندبند وجودمان خرد و متلاشی شد
در نهایت، ماتِ این همه درد، از درمان خود عاجز ماندیم.