زمانی شوق زندگی در جهان رنگی را داشت؛
شوق انتخاب موسیقی برای پیادهروی،
چرخی که نداشت، موسیقی در ماشین پدرش،
انتخاب موسیقی در اتوبوس، که کِیف خودش را داشت.
رفتوآمد دانشگاه بماند به کنار.
شوق عاشقی،شوق استقلال.
و اکنون ایستاده،این بار فارغ از موسیقی،
به جهان مینگرد.
جهانی که هرچه بود، رنگی نبود؛
جز خاکستری.