سلام به منِ پنج سال قبل؛ سلام....
اگر از من می‌پرسی باید بگویم شرمنده ام که نشد بشود هر آنچه میخواستی هنوز هستم بلی....
دوام آورده ام از جنگ و آشوب و دلار باد کرده دویست هزار تومانی عبور کردم ولی....
چه عبوری منِ ده سال بعد؛ تو باید بگویی....
شرمنده ام که نشد لذت مادری را به تو هدیه کنم
تلاش کردم ولی تلاش من کافی نبود یا مراحل سخت شد را نمی‌دانم مسیر پر از حوادث پیش بینی نشده بود اگر من ده پلن داشتم هزار اتفاق افتاد که تو الان فکرش را هم نمی‌کنی
نوسانات زندگی بیشتر از انعطاف بود ولی برای تو هم که شده منعطف تر شدم و به یاد تو هزاران شب را تنهایی قدم زدم و در برابر هزاران حادثه ایستادم
میدانم شاید آنطور که باید نشد ولی خیالت تخت اگر سرفرازت نکردم سرافکنده هم نشدی
اگر از دلخوش بودن می‌پرسی از ارتش هزاران نفره شادی
هنوز ده تن زنده اند و در جایی به ظاهر امن
مخفی شده اند به امید روزی که شاید
نیروی کمکی برسد و یا زاد و ولدی کرده گسترش یابند
منِ پنج سال پیش...
من امروز از آن روزها بهتر نیست
نمی‌شود پنهان کنم قصدم امید دادن نیست
ولی میدانم اگر میدانستی آن روزها حداقل شادتر بودی پس به نیابت از تو و بجای خودم قبل از آنکه طلوع پنج سال بعد بخواهد شاد یا غم ناکم کند امروز و این لحظه از ته دل زندگی خواهم کرد
درست یا غلط قضاوتش با نسخه پنج سال بعدمان باشد تا آن روز من جای امروزم زندگی خواهم کرد
شاید این تنها دستاورد درست من برای ما باشد
