زمان بی رحم ترین یار آدمی
در زمان کودکی زمان را تو به بازی می‌گیری
و امان از جوانی که تمامی سرخوشی هایت را
زمان تلافی می‌کند
چنان سریع میگذرد که گویی خیالی بیش نبود
تنها زمانی که این یار یار می‌شود ایام پیری است
ولی چه سود که تماما باید بنشینی و نظاره گرش باشی
گاهی یک فنجان قهوه تلخ دم کنی تا شاید کمی از تلخی ایام بکاهی
و امان از ایام پیری که بخواهی بنشینی
سر میز قضاوت خودت
و تو تنها داور و قاضی باشی
با انبوهی از حسرت و ای کاش ها
ای کاش زمان هم به درستی قضاوت میکرد
لیکن زمان داوری مخفی کار و بسیار صبور
تا لحظه وداع آدمی را بازی می‌دهد
و چه بسا هزاران سال بعد قضاوتش را نمایان کند
آن هم با شاید و اما و اگر
