روایت، عبارت عجیبی‌است.
و قلم هرگز راویِ بی‌طرفی نبوده است.
بسته به اینکه قلم دستِ من باشد یا تو،
حقیقت فرق می‌کند
امروزی‌ها می‌گویند: «زاویه‌ی دید»
و سهراب می‌گفت: «چشم‌ها را باید شست»
من اما می‌گویم:
حقیقت، شاید دروغی باشد
که بهتر روایت شده
قتلی که از سرِ خشم رخ داده،
تنها یک قربانی ندارد؛
یکی قربانیِ خشم شده،
و دیگری قربانیِ قربانی
مانند صندلی‌بازی،
قلم به دستِ هر که بنشیند،
او داورِ بازی خواهد شد
هرچه بنویسد، همان خوانده می‌شود؛
حتی اگر ناقص باشد،
با اغماض، یا اغراق
برای قلم،
راست و دروغ معنایی ندارد؛
او خوش‌خدمتی را دوست می‌دارد
شیخ با چراغ، همه‌جا پیِ انسان گشت و نیافت؛
اما از کنارِ آینه نیز نگذشت...
یا اگر گذشت،
آنچه را در پی‌اش بود،
در درونِ خویش نیز نجست
