ادب.....

اگر حالم را می‌پرسی، خوب نیست.

اگر از سر عادت می‌پرسی،

بازهم خوب نیستم.

دیگر حوصله‌ی مراعات ندارم.

در درمانده‌ترین حالتِ انزوای خویش،

بجا مانده‌ام،

بجا مانده‌ام از تمامی دلخوشی‌ها،

از تمام تعارفات تکراری و رعایت آداب،

از تمام آنچه بوده‌ام، خسته‌ام.

ای کاش در توانم بود

لباس آداب را از تن برکنم،

برهنه کنم تمام تجربه‌ی خویش را

و بگویم:

این زخم‌هایی که پشت لباس ادب پنهان بوده است،

واقعی است و از قضا درد دارد.

درد دارد که همانند یک گرداب،

خشم را در درون خود دفن کنی و دم نزنی.

درد دارد که ببینی، بفهمی، لمس کنی،

ولی زبان خود را

با نخ ادب و آداب دوخته باشی.

درد دارد که خودت باشی، ولی در نقاب.

ترک‌هایت تا عمق جان باشد، ولی سربسته.

دردهایت تا مغز استخوان برسد، ولی...