این روزها...
عجیب دلم میخواست گوشی تلفنم ،صفحه ای داشت که خواهر زاده هایم را از آن سو در آغوش میگرفتم و بوسه بارانشان میکردم.
کاش میشد شیشه ی ترشی و مربای به را ازاین سو برای خواهرانم میفرستادم و آنها مثل هرسال ترشی را میخوردند و تعریف میکردند!
کاش دخترکم وقتی مشق هایش را انقدر خوش خط مینوشت دستان معلمش میتوانست یک امضا پای دفترش بزند و بنویسد چقدر تمیز نوشتی دخترم.
پسرکم وقتی صدای سوت معلم ورزش را میشنید میتوانست یک شوت به توپش بزند و ببینید دوستش توپ را دریافت میکند.
این روزها وقتی در گروه دوستان فرزندانم هرزگاهی پیام صوتی را میبینم و باز میکنم ،صدایی ملتمسانه میشنوم ،
بچه ها بیایید باهم حرف بزنیم.....
و مگر بچه ها میدانند انتظار و ارسال و اینترنت کند و گوشی خراب چه معنی میدهد ،که بعد از چند ساعت هیچ بچه ای با آنها حرف نزده .
این روزها دلم میخواست تمام گوشی ها ،ما را به آن سوی صفحه های لمسیشان میرساندند و ما دیگر این سو نبودیم ،تنها در یک سو ماندن سخت است،خیلی سخت
کاش زودتر همه باهم در یک طرف صفحه های گوشی عکسهای سلفی بگیریم دیگر ویدیو کالها جواب نمیدهد .