اون سال، ۱۳۵۴ بود، تازه عروس شده بودم. هنوز عطر گلهای یاسِ حیاط مادربزرگ تو دماغم بود که شوهرم، آقای رضایی، با افتخار کلید یه پیکان دولوکس سفید رو دستم داد و گفت: «این حالا مال توئه. برو هر جا دلت خواست.»

من که تا اون روز فقط با اتوبوس و تاکسی میرفتم، اولش ترسیدم. پیکان مثل یه اسب سرکش به نظر میرسید؛ بزرگ، پر سر و صدا، و پر از دکمههایی که نمیدونستم چطور کار میکنن. اما از همون روز اول، انگار با هم دوست شدیم.اولین سفرمون به شمال بود.
سهتا بچهام هنوز به دنیا نیومده بودن، فقط من و آقای رضایی بودیم و یه سبد پر از نون سنگک، پنیر، گوجه و یه قوری چای. جاده چالوس اون موقع هنوز دوطرفه بود، پر از پیچ و خم و بوی کاج. من پشت فرمون بودم، آقای رضایی کنارم نشسته بود و با صدای بلند آهنگهای مرضیه رو زمزمه میکرد.
پیکان هر بار که از یه پیچ تند رد میشد، انگار بهم میگفت: «نگران نباش، من بلدم.» دستم رو فرمان میلرزید، ولی کمکم یاد گرفتم چطور با غرش موتورش حرف بزنم.یه بار، وسط راه، بارون شدید گرفت. شیشهبرقی نداشتیم، من با یه دست رانندگی میکردم و با دست دیگه سعی میکردم شیشه رو با دستمال پاک کنم.
آقای رضایی خندید و گفت: «تو دیگه راننده حرفهای شدی!» همون لحظه بود که فهمیدم پیکان فقط یه ماشین نیست؛ یه همراهه، یه شاهدِ همه لحظههای زندگیمون.سالها گذشت. بچهها بزرگ شدن، تو همون پیکان نشستن، با همون بوی چرم کهنه و صدای رادیوی قدیمی.
یادمه وقتی پسرم، محمدرضا، اولین بار مدرسه رفت، من با پیکان بردمش. حالا که شصت سالمه، پیکان هنوز تو پارکینگ خونهست. رنگش زرد شده، یکی از درهاش خوب بسته نمیشه، ولی هر وقت دلم میگیره، میرم پیشش. کلید رو میچرخونم، موتور هنوز همون سرفهی آشنا رو میکنه.
میشینم پشت فرمون، دستم رو داشبورد میکشم و بهش میگم: «تو همه عمرم بودی، نه؟ از عروسی تا بدرقهی بچهها، از سفرهای شمال تا شبهای بیخوابی.» دیروز نوهم، سارا، پرسید: «مامانبزرگ، چرا این ماشین قدیمی رو نگه داشتی؟»
خندیدم و گفتم: «چون این پیکان، دفتر خاطرات منه. هر خط و خش روش، یه قصهست. یه روز تو هم میفهمی.»پیکان من دیگه زیاد راه نمیره، ولی هر وقت سوارشم، انگار دوباره جوون میشم.
جادههای خاکی، بارونهای چالوس، خندههای آقای رضایی... همهشون هنوز تو صندلیهای کهنهش زندهان. میدونم یه روز دیگه نمیتونه حرکت کنه، ولی تا اون روز، من و پیکان هنوز با هم حرف داریم.