تقریباً حدود بیست و چند ساله پیش بود که مامانم دختری بهدنیا آورد. این دختر روز که میشد حاضری میزد و بهمدت ۸ ساعت بازیهای مختلف رو امتحان میکرد و این بازیها تا دم دمهای غروب ادامه داشت.
این دختر،در آستانهی دوسال و نیم سابقه کاری به سر میبرد که مادرش(مامان من) دختر دومش که من باشم رو بهدنیا آورد و بی شک یکی از رمانتیکترین آشناییهای تاریخ،در تاریخ ۱۱ اسفند سال ۷۵ رخ داد. رابطه من و خواهرم به مثابه دو قطب ناهمنام بود؛ و با وجود تفاوتهایی که داشتیم،بسیار همرو دوست داشتیم و جذب همدیگه شده بودیم.

اون، جذبهی فوق العادهای داشت و من،دختر سر و سادهای بودم و در کل خیلی سر خوش و خوشحال بودم؛ انگار که توی این دنیا زندگی نمیکردم.
روزها گذشت و ما دوتا اونقدری قد کشیدیم که دیگه توی تخت بچگیمون جا نمیشدیم و مامان با همفکری بابا تصمیم گرفت که دو تا تخت دو متری از آقا مرتضی (نجاری محل) بخره و خودشو معاف کنه از خرید هر گونه تختی به مدت تقریبا یک قرن.
وقتی به سنی رسیدیم که دیگه بازی کردن جزو سابقه کاریمون حساب نمیشد، تصمیم گرفتیم که هر کدوم به تنهایی بریم و دنبال شغل آبرومند و رشته مورد علاقه خود باشیم و دنیارو کشف کنیم.
اینجوری شد که من کامپیوتر خوندم و تبدیل به ناموفقترین فردی شدم که در رشتهی کامپیوتر تحصیل میکرد امّا خواهرم مسیر متفاوتتری رو انتخاب کرد و مشغول به کار شد و به معنایِ واقعی کلمه زندگی خودش رو ساخت.
بعد از این،منم تصمیم گرفتم مسیرهای متفاوتی رو تجربه کنم،روزی نبود که تغییر کاربری ندم.یه روز روانشناس میشدم،روز دیگه باریستایی موفق و امروز رسیدم به تولیدات کره بادوم زمینی...دقیقا همین امروز!
به قول خیام که میگه:"برخیز و مخور غم جهان گذران
بنشین و دمی به شادمانی گذران"،منم تا چند وقت نیم خیز بودم ببینم کدومرو دوست دارم و منتظر دستهای کسی بودم تا من رو بکشونه به سمت راه راست.
شاید اینها تاثیرات حرفهای خواهرم بود بود که از روی محبّت بهم میگفت:"تو بهترین قهوههای توی دنیا رو درست میکنی"، و یا میگفت:"تو تک بادوم زمینیِ قلبمی". لازم به دکزه که که بگم من از بدو تولد نقش مغزی جات (برگرفته از سبزیجات) رو برای خانوادم ایفا میکردم.یه روز بابام بهم میگفت:"بادوم" و روز دیگه فندوق بعضی روزها هم برای مامانم کلوچه گردویی بودم.(نمیدونم چرا اسمم رو گذاشتن فاطمه)
خلاصه هر نوعی از آجیل که بودم امروز باعث شد که بفهمم پیوندی عمیق و نفوذ ناپذیری بین من و بادوم زمینی رخ داد و بلاخره دوست سومم رو در دوران کرونا پیدا کنم. اگه به یاد ندارید باید خدمتتون عرض کنم که لیست دوستهای جدیدم به این شکل هست:قهوه، یوتیوب، کره بادوم زمینی.
راستی مامانم هم گوشی خرید همین دیروز و امروز تصمیم گرفت که بیاد و با هم پیج آشپزی ایرونی بزنیم و منم برم دنبال کشف دنیایِ کره بادوم زمینی.
فکر میکنم اولین غذایی که مامانم درست میکنه غذایی هست بنام "یتیم چه". وقتی امروز ازش پرسیدم:چرا کنار یتیم چه کوکو سیب زمینی گذاشتی برای خوردن؟ گفت که:"مکملِ غذاییه"!
فکر کنم که چندین سال طول بکشه که من و مامان با شنیدن حرفای هم تعجب نکنیم.
خلاصه جونم براتون بگه که تعجب نکنید اگه چند وقت دیگه ولاگی تولید شد که دختری با موهای بیسکوییتی رنگ کنار مامانش مشغول پخت و پز هستن و تبلیغ تولیدی بادوم زمینیِ خانواده رحیمی و آشنایان رو گرفتن.?