یکی از تخصص های من طفرهه رفتن از همه چیزهه
من میتونم از چیزی ناراحت باشم و اونقدر طفره برم و از دیوار حرف بزنم که هیچوقت طرف مقابلم متوجه ناراحتیم و احساسم نشه
این در مورد همه صدق میکنه اون ادم اگر مدیرم باشه یا دوستم فرقی ندارهه
به یاد دارم یه روزایی رو که از زمین و اسمون واسم میبارید و اونقدر مشکل داشتم که نگو و نپرس
و با یه طفرهه تر و تمیز از زیر تمام حرف ها و کنجکاوی های اطرافیانم نجات پیدا کردم
نمیدونم این خوبه یا بدهه
یه موقعی خوبه البته، ولی الان برای مثال با پارتنرم یه مشکل دارم و ازش در مورد چیزی ناراحتم
من میبینمش و طفره میرهه از دوستم حرف میزنم، از کارم، از اسمون و زمین و اخرش هیچی
یا الان با مدیرم که حقوق یه متخصص به زور بهم میدهه و بیمه ای هم در کار نیست راجب این دغدغه صحبت نمیکنم و میدونی چی جالبه که الان که باهام واسه جلسه هماهنگ کرده کلی طفره تو ذهنم چیدم که یه وقت کم نیارم
ای کاش میشد طفرهه ها رو کنار بذارم و ادما رو گاهی زیادی درک نکنم و بهشون حق و حق ندم
و در مورد ناراحتیم و خواسته هام صحبت کنم آخرش مگه چی میشه