تو را دوست دارم،
تنها به اندازهٔ یک شب
شبی که ماه ،بر لبهٔ پنجره میلرزید
و ثانیهها ،چون پیرمردانی خسته
عصا زنان از کنارمان میگذشتند.
تو را دوست داشتم
آنگونه که مسافر ،آخرین قطار را،
نه برای رسیدن،
برای نرسیدنِ دوباره.
و صبح ،وقتی نور ،بیخبر از ما
روی دیوار نشست،فهمیدم
گاهی یک شب تمامِ عمریست
که اتفاق نمیافتد.
اینم هست