شعر

 اندوه من این است که در عصر حواشی

یک لحظه به فکر ِ من ِ بیچاره نباشی

دریاچه ی قم باشی و بر زخم دل من

از شوری خود بر دلم هربار بپاشی

یک منبع عالِم خبر آورد که یک عمر

تو عامل هرگونه غم و درد و خراشی

از دست تو رنجور شد آبادی عاشق

ای وای به حال دل معشوقه ی ناشی

حاشا که دهاتیست دل نازک و تنهام

امروز که دل بست به تو بچه ی کاشی

از منظر من عشق دلیل است به عالَم

در نزد تو هم باز چه کشکی و چه آشی

سنگین شده در سینه ی من قلب رئوفم

از دست تو ای کارگر سنگ تراشی