گلخند

پیرمرد نردبان را آورد تا از قفسه‌ی بالا جنس‌ها را بیاورد که لحظه‌ای برق قطع‌و‌وصل شد. صدای فریزر کم‌و‌زیاد شد. صاحب مغازه تا پایین آمد سرش را تکان داد. همان لحظه گنجشکی با سرعت زیاد به شیشه خورد و زمین افتاد. پسر سمت او رفت. از دهان پرنده خون می‌آمد و تکان نمی‌خورد. پیرمرد گفت که یک‌بار فریزرش سوخته و به اداره برق زنگ زده اما کسی پاسخگو نبوده. محسن سکوت کرد و با جنس‌ها به خانه برگشت. آنها را به مادرش داد و سرکار رفت. تازه لباسش را عوض کرده بود که اتوبوس وی‌آی‌پی سفید با عکس توپ بسکتبال در وسط و چیزهایی که دورش نوشته شده بود جلوی رستوران نگه داشت. مسافران که همه سنی در آنها دیده می‌شد پیاده شدند. پسر جلو رفت و ضمن خوشامدگویی جاهایی که می‌توانستند بنشینند را نشان داد. در میان آنها چند دختر که لباس‌هایی با رنگ شاد پوشیده بودند توجه محسن را جلب کرد. یکی از آنها که کلاه سفیدی سرش بود با لحنی عشوه‌آمیز و خندان با محسن احوال‌پرسی کرد. گارسون میز شش را نشان آنها داد و چشم از آن دختر بر‌نمی‌داشت. گاهی به آنها زل می‌زد و می‌خندید. پسر به آشپزخانه رفت و منتظر سفارش‌ها شد. سر آشپز به محسن گفت: «مثه اینکه تو گلوت گیر کرده‌ها» پسر اما ساکت بود. چند دقیقه بعد اولین فیش آمد و سرویس‌اش را گرفت. فیش بود که پشت‌سرهم می‌آمد. پسر همه را آماده کرد و با هماهنگی سر‌اشپز سر میزها برد. به میز شش که رسید سعی کرد به آن دختر نگاه نکند و سریع برگشت. غذاها را برد و بعد روی صندلیش نشست. دود پخت‌‌و‌پز آشپزخانه را برداشته بود. گارسون بیرون رفت و منتظر شد تا مشتریان کارشان تمام شود. خواننده روی استیج همه را به دست زدن تشویق می‌کرد. هر کدام از مسافران دستمالی برداشته و همراه با خواندن خواننده آن را تکان می‌داد. مدتی گذشت تا گارسون با اجازه‌ی مشتریان ظرف‌های خالی را جمع کرد. درحالیکه دستش را تکان می‌داد از همه در مورد کیفیت غذا پرسید. همین باعث شد کارش طول بکشد. همین که داشت با آنها حرف می‌زد همکارش از دور صدایش کرد. او برگشت و همکارش گفت که نباید معطل کند و باید دست از خوش‌وبش بردارد. محسن سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد. وقتی برگشت چند مشتری به او انعام دادند.