قرار‌‌کار

خروس قوقولی‌کنان روی قفس پرید. گنجشک‌ها دنبال هم پرواز می‌کردند. با صدای تراکتور همسایه محسن چشمانش را باز کرد. بدنش را کش داد و به اطراف نگاه کرد. آفتاب تا پاهایش آمده بود. بلند شد و بیرون رفت. دیوار راه‌پله پر از خط‌های کج‌و‌ومعوج بود. با دیدن آنها زیر لب از این غر‌غر کرد که چرا چند شب پیش مادرش موقع دعوت همسایه جلوی بچه‌های اسد آقا را نگرفته است. پایین‌تر جا کفشی سفید رنگ‌ورفته‌ای بود. موقع پایین رفتن دستش را از روی نرده برداشت. کف دستش پر از زنگ آهن بود. صورتش را شست و پیش مادرش رفت. چای حاضر بود. سفره را پهن کرد و سمت اتاق پدرش رفت. آرام در را باز کرد. پیرمرد خواب بود. برگشت و صبحانه خورد. مرتب ساعت را نگاه می‌کرد. گوشه‌ی قالی شکسته بود. لیوانش که خالی شد رفت و آن را پر کرد. کنار قالی ایستاد و آن را کشید ولی هنوز همانطور بود. طرح قالی رودی با درختان بید در کنارش همراه با زن و مردی که ساز می‌زدند داشت. اتاق سمت راست پر از ابزار قالی‌بافی بود. زن در آن را بست. پسر بعد از صبحانه لباس چهار‌خانه‌ی آبی و شلوار پارچه‌ای مشکی‌اش را پوشید و ادکلنی که شکل دلار رویش بود به خودش زد. کفشش را پوشید و سمت موتورش که زین آن کمی پاره شده بود رفت. آمد روشنش کند که مادر صدایش کرد و خواست برای ناهار چیزهایی بخرد. محسن آهی کشید و ساعتش را نشان داد. مادر اما به آشپزخانه اشاره کرد. پسر سرش را تکان داد و موتور روشن شد. دور‌تا‌دور حیاط پر از سنگریزه بود و وسطش را تا دم در موزائیک گذاشته بودند. بیرون رفت و از کوچه پس کوچه‌ها رد شد. آسفالت پر از چاله چوله بود. هنوز خیلی دور نشده بود که کارگری با غلطک که داشت کوچه را آسفالت می‌کرد دید. ایستاد و محکم با مشت به باک موتورش زد. سریع دور زد. مسیرش طولانی‌تر شد و مرتب ساعتش را نگاه می‌کرد. هر طور بود به مغازه رسید. دم در پر از توپ‌های سفید با طرحهای رنگی و کنارش انواع چیپس و پفک بود. پیرمردی با لباس سفید و کلاه نمدی نشسته بود. محسن که داخل رفت او هم بلند شد. هر چه می‌خواست گفت برایش بیاورد.