بلند شد و سمت صدا رفت. مادرش درحالیکه تو سر خودش می‌زد توی صورت شوهرش آب می‌پاشید. پسر دست پدرش را گرفت اما او حرکت نمی‌کرد. با شلوار تو خانه‌اییش پیش همسایه رفت. آنقدر زنگ زد تا مرد غرغر‌کنان در را باز کرد. محسن دست همسایه را گرفت و خواهش کرد با ماشین او پدرش را بیمارستان ببرند. مرد تا این را شنید رفت ماشین را روشن کند. پسر هم لباس و شلوار را تن بیمار کرد و با کمک مادر هر طور بود به ایوان آورد. در حیاط باز و ماشین دنده عقب آمد و او را سوار کردند. تا راه افتادند راننده که گاهی به آیینه نگاه می‌کرد محسن را دلداری داد و گفت که ان‌شاءالله چیزی نیست. هر طور بود مریض را به بیمارستان رساندند. پسر دم در اورژانس پرستاران را خبر کرد. آنها پیرمرد را داخل بردند. دکتر معاینه‌اش کرد و پرسید این اواخر علامت مشکوکی داشته یا نه. پسرش گفت که پدرش به تازگی رعشه داشته و تعادلش را از دست می‌داده. پس از معاینه او را بستری و آزمایشاتی برایش نوشتند. محسن آنجا ماند و جریان را به مادرش گفت. زن نگران هزینه‌های بیمارستان بود و قول داد مشکل را حل کند. روز بعد وقتی پسرش سر کار بود به او زنگ زد و گفت که به واسطه‌ی فامیلی که در داروخانه‌ی روستا داشته توانسته برایش در آنجا کار پیدا کند تا خرج بیمارستان را بدهد. محسن با اینکه شرایط سختی داشت آن را قبول کرد. آن روز پس از رستوران به داروخانه رفت اما به محض ورود با دیدن آن همه دارو بدنش داغ شد. هر طور بود خودش را جمع‌وجور کرد و با رییس آنجا دست داد. قرار شد بعد از آموزش‌های لازم در آماده کردن داروها کمک کند. پسر چند روز پشت‌سرهم آموزش می‌دید تا روز موعود فرا رسید. ساعت ده و داروخانه شلوغ بود که زنی جلو آمد و نسخه را به محسن داد. دست بچه‌اش را گرفته و با انگشتش روی میز می‌زد. پسر رفت تا سفارش را آماده کند. کودک آن زن چند بادکنک سفید،نارنجی و صورتی داشت که یکی از آنها از دستش افتاد. سمتش رفت تا آن را بگیرد. مادرش دنبال او رفت و بعد روی صندلی نشستند. پسر آن پشت درحالیکه همراه همکارش داشت دارو را آماده می‌کرد صحنه‌ی بستری شدن پدرش یادش آمد و برای چند لحظه دست از کار کشید. همکارش به بازوی او زد و تا به خودش بیاید. وقتی سفارش آماده شد آن را به پیشخوان برد. مشتری آمد و با تحویل آنها بعد از حساب کردن پول رفت. یک ساعتی گذشت که دوباره همان مشتری برگشت. مسئول تحویل دورتر از محسن آن‌طرف پیشخوان بود. زن پلاستیک را به او داد. مرد خودش را خم کرد و با گفتن چشم،چشم آنها را گرفت. زن مرتب به پسر نگاه و دستش را می‌چرخاند. همان موقع دو گربه‌ی سیاه بیرون با هم دعوا کردند و با صدای آنها همه سرشان را سمت بیرون چرخاندند. مسئول تحویل هم به محسن نگاه و سرش را تکان داد. کمی بعد مرد پیش پسر آمد و گفت که داروها را اشتباه داده است و آنها داروهای اعصاب هستند. محسن با شنیدن این حرف دستش را به گلویش زد و صدایش را صاف کرد. قول داد حواسش را بیشتر جمع کند. آنها را برداشت تا عوض کند. وقتی برگشت با لبخندی مصنوعی داروها را تحویل مشتری داد و سعی کرد نگاهش را از او بدزدد و زود پشت برگشت. اما این مشکل چند‌بار دیگر تکرار شد. رییس به او گفت که اگر حواسش را جمع نکند اخراج خواهد شد. پسر گفت که گاهی هول می‌کند و قبلاً مشکل اضطراب داشته. با این حرف رییس داروخانه با کسی تماس گرفت و شماره‌‌ی او را به همکار تازه‌وارد داد. سر شب محسن با او تماس گرفت. آن فرد که روانشناسی حاذق بود صحبت‌های بیمار را شنید. پسر گفت که آن داروخانه تنها داروخانه‌ی روستا و تعداد مراجعه‌کنندگان زیاد است. با این توضیح و پس از بررسی سابقه‌ی محسن او درمان را شروع کرد و هر بار تکنیک‌هایی به او یاد داد. همزمان دوستش که روانپزشک بود را معرفی کرد تا دارو‌درمانی را هم شروع کند. پسر هر چه آن دو خواسته بودند انجام داد و به تدریج اشتباهاتش کم و کمتر شد و دیگر مسائل قبل را نداشت. محسن هم از اینکه بومی آنجا بود و به‌خاطر این هم‌ولایتی‌هایش سر اشتباهات او برخورد تندی که باعث اخراجش شود نداشتند خوشحال بود.
