سیگنال

موبایلش را از جیب مانتویش در آورد و شماره‌ای را گرفت. نفر پشت خط جواب داد. دختر گوشه‌ی لبانش بالا رفت و دندان‌هایش دیده می‌شد. سلام و احوالپرسی کرد. صدایی شماره‌‌ی نوبت‌ها را می‌خواند. کنار پنجره رفت و پرده را بست. وقتی خواندن شماره‌ها تمام شد چند لحظه سکوت همه‌جا را فرا گرفت. بعد دوباره صدای نفر پشت خط آمد. نگین دستش را مشت کرد. تندتر نفس می‌کشید. موبایلش را قطع و باز صاحب آن شرکت را سرچ کرد. عکسش را در حالیکه با لبخند پشت میز نشسته بود آورد و بزرگ کرد. بعد از اتاق بیرون رفت و خانه را ترک کرد. به ماشینش که رسید صدای دور شدن ماشینی را شنید. سویئچ را درآورد و دکمه را فشار داد. صدای درها آمد و چراغ‌های ماشین خاموش روشن شدند. دستگیره‌ی در را گرفت و در کمی باز شد. کیف مشکی‌اش روی ساعد افتاد که نور شیشه‌ی جلو چشمانش را اذیت کرد. جلو رفت و دید که شیشه خوب تمیز شده. بوی یاس می‌آمد. بقیه جاهای خودرو هم برق افتاده بود. زیر پلک پایینش چروک افتاد و دور دست را نگاه کرد. سوار که شد روی فرمان عکس آدامس خرسی بود. دستی رویش کشید و گفت:« حتما امیر اینجا بوده. » بعد کیفش را باز کرد و آدامسی درآورد.