سنگ‌بلا

شبی کنار تخت پدرش نشسته بود. ساعت یک بود که یاد خاطره‌ای از او افتاد. یادش آمد که اولین روزی که می‌خواست مدرسه برود همراه مادرش و او با هم رفتند. وقتی آنجا رسیدند محسن گریه کرد و دست آن دو را سفت گرفت. پدرش گفت که اگر به کلاس برود بعداً او را مغازه می‌برد و هر چه بخواهد برایش می‌خرد. پسر بعد از گریه‌ی زیاد قبول و پدر هم به قولش عمل کرد. محسن با به یاد آوردن این خاطره لبخند زد. کمی بعد سرویس بهداشتی رفت و کارش طول کشید که صدای رعدوبرق آمد. صدای چک‌چک آب را شنید. اولش آرام بود اما کم‌کم تند شد. پشت پنجره رفت و دستش را از پشت شیشه روی قطرات گذاشت. محو تماشای باران بود که ناگهان بارش شدت گرفت. زمین از شدت آب‌گرفتگی کف‌آلود شد. بارش هر لحظه شدیدتر می‌شد. با تعجب دید که آب بیرون را گرفته و دارد بالا و بالاتر می‌آید. بیمارستان پای کوه بود و گل‌ولای زیادی پایین می‌آمد. صدای آب خیلی شدید بود که سقف شروع به چکه کرد. دست بیمار را گرفت و درحالیکه به سقف نگاه می‌کرد محکم فشار داد. در‌همین‌حال در راهرو صدای پا که مرتب بیشتر و بیشتر می‌شد را شنید. در اتاق‌ها یکی‌یکی باز می‌شدند. با پایش مرتب به زمین ضربه زد تا اینکه پرستار داخل آمد. از او خواست چون آب داخل بیمارستان آمده پدرش را بیرون ببرد. آنها در را باز و پیرمرد را بیرون بردند که گل همه‌جا را گرفت. همینطور که داشتند می‌رفتند پرستار موبایلش را از جیبش درآورد و به آن نگاه کرد که تخت از دست زن ول شد و سر پیرمرد بدجور به دیوار خورد. از دهان بیمار خون آمد. همراه گفت: «چیکار کردی خانم؟»