رسوخ

سه‌شنبه بود که زن پلاستیک به دست از پله‌ها بالا آمد و در را باز کرد. آنها را در هال گذاشت و دوباره بیرون رفت. چند دقیقه بعد قفسی که طوطی سبز کوچکی در آن بود را روی میز آشپزخانه گذاشت. پیشبند چهارخانه‌ی سفید و صورتی‌‌اش را پوشید. به اتاق پسرش رفت. در نیمه باز بود.با لبخند خواست وارد شود که دید علی با تلفن صحبت می‌کند. افسانه از او خواست دنبالش بیاید اما صورت کودک با دیدن زن پر از چین‌وچروک شد. بی‌آنکه حرفی بزند در را روی مادر بست. زن دستش را مشت کرد و خواست گوشش را به در اتاق بچسباند که با صدای طوطی برگشت. چند دقیقه بعد علی پیش مادر آمد. زن که تند‌ تند نفس می‌زد با شادی به پرنده اشاره کرد و گفت که آن را برای او خریده است. پسر خندید اما گوشه‌ی چشمش چین‌وچروکی نبود. افسانه گفت که علی مثل همیشه نیست. مادر دستش را روی شانه‌های کودک گذاشت و در گوشش گفت: شنا کردن زیر آب رو دوس داری یا روی آب؟»

-«روی آب»

-«چرا؟»

-«آخه راحت می‌تونم نفس بکشم و اطراف رو ببینم»

-«مطمئنی؟»

-«آره»

زن خواست قفس را به اتاق فرزندش ببرد ولی علی آن را همانجا نگه داشت. زن به موزاییک‌ها خیره شد و دستش را روی قلبش گذاشت. کمی بعد شروع به آشپزی کرد ولی نه مثل همیشه. صبح روز بعد پسر زودتر از خواب بیدار شد و پس از درست کردن نان و پنیری به مدرسه رفت. در راه همینطور که آن را گاز می‌زد سرعتش کم شد. بالاخره گوشه‌ای ایستاد. گاهی به پشت سر و گاهی به جلو نگاه می‌کرد. خواست به راهش ادامه دهد که زنی آرایش کرده را گوشه‌ی خیابان دید. زن انگشتانش را دور انگشت دست چپش می‌چرخاند. پسر خواست از خیابان رد شود که ماشین مدل بالایی جلوی آن خانم نگه داشت. زن درحالیکه مراقب اطراف بود و حلقه نداشت سوار شد. بعد آن دو به سرعت دور شدند. علی دوباره برگشت و به ایستگاه اتوبوس رفت. با آمدن اتوبوس سوار شد. در راه نام رستوران مادرش به زبان آورد و راننده گفت که باید ایستگاه ششم پیاده شود. وقتی آنجا رسید موبایلش را درآورد و به شماره‌ای نگاه کرد. نفس عمیقی کشید و پشت رستوران رفت. کیفش را زمین گذاشت و خودش را از پنجره آویزان کرد.‌مادرش داخل آمد و یک لحظه به پنجره نگاه کرد. علی پنجره را رها کرد و محکم زمین خورد. با دست سرش را گرفت و دوباره خودش را آویزان کرد. افسانه جلوی آیینه ایستاده بود. لوازم آرایشش را بیرون آورد.‌ اول به گونه‌هایش رژ گونه زد، بعد رژلب را به لبانش مالید و در آخر با مداد ابرو و ریمل کمی چشمانش را آرایش کرد.‌ آنها در کیفش گذاشت و موهایش را مرتب کرد. همان موقع صدایش کردند و از اتاق بیرون رفت. پسر با احتیاط پایین آمد. آرام و پاورچین پاورچین پشت دیواری که از آن مشتری‌ها معلوم بودند رفت و آنها را زیر نظر گرفت. افسانه با ظرف‌های غذا سر میزی که دو مرد بودند رفت. ظرف‌ها را جلوی آنها گذاشت. یکی از مردها که پشتش به علی بود با زن صحبت کرد و دستش را تکان داد. کودک از پشت پنجره چیزی نمی‌شنید و فقط به حرکاتشان توجه می‌کرد. مرد کارتی از کتش درآورد تا به زن بدهد اما گارسون دستش را جلوی او گرفت و از پیش آنها رفت. چند دقیقه بعد گارسون برای میز دیگری که چهار مرد دور آن نشسته بودند غذا برد. ظرف‌ها را گذاشت و خواست برگردد که یکی از مشتریان دست زن را گرفت. افسانه به صورت او سیلی محکمی زد. همان‌موقع صاحب رستوران سررسید و مردها را بیرون کرد. علی نشست و کیفش را بغل کرد. کودک آنقدر ماند تا همه غیر از مادرش از رستوران رفتند.‌ زن شروع به جمع کردن میزها کرد. پسر سریع به ایستگاه اتوبوس رفت و خودش را به خانه رساند.‌ نیم ساعت بعد مادرش را که از پله‌ها بالا می‌آمد دید. زن با دیدن او گوشه‌ی لبانش بالا رفت. وقتی هر دو وارد خانه شدند دستانش را روی گونه‌های پسر گذاشت و گفت:«اگه دیشب ناراحتت کردم.» هنوز حرفش تمام نشده بود که علی انگشتش را روی دهان افسانه گذاشت و گفت:«می‌یای با هم غذا بپزیم؟» مادر هم با لبخند او را به آشپزخانه برد و علت رفتار دیروزش را پرسید. کودک گفت که پدرش به او زنگ زده و ادعا کرد که مادرش خیانت کرده است. بعد موبایلش را درآورد و آن شماره را با نام «مزاحم» ذخیره کرد.