ختم بخیر

یک شب زن که تازه برگشته بود متر برداشت و پرده‌ها را اندازه گرفت. روز بعد پسر را با خود به بازار برد. به پرده فروشی که رسیدند علی شروع به عطسه کرد. مادر سریع قرص ضد حساسیت از کیف در‌آورد و به فرزندش داد. وارد که شدند سمت چپ پرده‌هایی با طرحهای ساده و سمت راست پرده‌هایی با طرحهای شلوغ قرار داشت. جلوی فروشنده ظرف تافی بود. روی شیشه نوشته بود«لطفا با بستنی وارد نشوید» کف هم سرامیک سفید با دو خط اریب مشکی رویش دیده می‌شد. هر دو جلو رفتند. مرد خوش‌امد گفت و طرح مدنظر زن را پرسید. بعد از قیمت گرفتن افسانه اندازه و تعادل پنجره‌ها را گفت اما تاکید کرد که پسرش همه‌چیز را انتخاب خواهد کرد. کودک دست به کمر سمت اجناس با طرح شلوغ رفت. خوب به آنها نگاه کرد. با انگشتش جنس‌ها را امتحان کرد. آنقدر میان آنها گشت تا جلوی یکی ایستاد. به مادرش اشاره کرد. وقتی زن آمد پسر گفت: «همینو دوس دارم.» طرح پرده پسر‌بچه‌ای با موهای فر‌ زرد،لباس آبی،پارچه‌ی صورتی دور گردن،شلوار آبی،کفش سفید و گونه‌های گل انداخته را که روی رنگین‌کمانی در میان ستارگان که به ماه خندان می‌رسید ایستاده بود را نشان می‌داد. مادر دلیل انتخاب فرزندش را پرسید. کودک گفت که آن را به این خاطر انتخاب کرده که افسانه همیشه می‌گفت وقتی علی خواب است ماه به اتاق او می‌آید و نوازشش می‌کند. با شنیدن این حرف افسانه کودک را بوسید و آنها را خرید. قرار شد فردایش مادر پرده‌ها را نصب کند. ظهر فردا علی داشت از مدرسه به خانه برمی‌گشت. کاغذی را از کیفش بیرون آورد. آن را روبه‌رویش گرفت. با نگاه به آن خطوط گوشه‌ی چشمانش معلوم شد. طرح آن پرده را کشیده و رنگ کرده بود. حواسش به کاغذ بود تا اینکه به کوچه‌ای خلوت رسید. داشت از میان دیوارهای ترک خورده بر اثر موج انفجار رد می‌شد. روی دیوارها عکس جمجمه بود. موقع حرکت صدای پا شنید. گونه‌هایش سرخ شد. صدای نفسش را می‌شنید. با خودش گفت: «اگه کسی باشه چی؟. نه بابا حتما خیالاتی شدم.» دوباره حرکت کرد. دو عقاب آن بالاها دور سرش می‌چرخیدند. هنوز چند قدم برنداشته بود که باز همان صدا آمد. علی صورتش را آرام برگرداند. در کامل ناباوری مردی نقابدار با فاصله‌ی کمی از خودش ایستاده بود. خواست فریاد بزند اما انگار صدایش از ته چاه می‌آمد. شروع به فرار کرد ولی دیر شده بود. مرد دست او را گرفت و دست دیگرش را روی دهان کودک گذاشت. پسر چشمانش را باز و بسته می‌کرد و از او می‌خواست ولش کند. اما آدم‌ربا بی‌توجه به این درخواست علی را دم ماشین مشکی‌رنگ‌اش برد. شیشه های ماشین دودی بودند. مرد در را باز کرد. همان‌موقع وانتی سفید‌ رنگ از کوچه‌ای بیرون آمد. سبزی‌فروش تا آنها را دید در بلندگو گفت: «چیکار می‌کنی ،ولش کن.» خلافکار با دیدن او پشت فرمان نشست. پسر به شیشه ضربه می‌زد. آدم‌ربا سعی کرد خودرو را روشن کند اما استارت نمی‌خورد. مرد کاسب در بلندگو از ساکنان آن محله کمک خواست. طولی نکشید که چند نفر آنجا آمدند. خلافکار پیاده شد و فرار کرد ولی اهالی او را گرفتند. وقتی مرد نقابدار را پیش علی بردند با درآوردن نقاب از صورت او کودک گفت که آن مرد پدرش است. از آنها خواست پلیس را خبر کنند. با مادرش تماس گرفت و آدرس داد. بیست دقیقه بعد گشت کلانتری آمد و همه چیز را صورت‌جلسه کرد. افسانه که تازه رسیده بود به افسر گفت که بخاطر همسر سابقش منزلش را عوض کرده و از او شکایت دارد. ماموران خلافکار را با خود بردند و زن هم پسر را بغل کرد.