نقطه

نقطه پس از هر سخن می‌آید؛

آنگاه که کلام کوتاه می‌شود

و در جانِ دل می‌نشیند.

نقطه،

نفسِ آخرِ کلام است،

خاتمه‌ای آرام

که خود می‌داند

چه هنگام باید بیاید.

نقطه، قوتِ اول و آخرِ جانِ کلام است؛

همان حرفی که گفته می‌شود

و دیگر نیازی به هیچ توضیحی ندارد،

چون بر دل نشسته است.

نقطه یعنی «من»،

آنگاه که در منتهای عشق

به «تو» می‌رسم؛

یعنی با تو

همه‌چیز

همان‌قدر کافی‌ست،

همان‌قدر کامل،

همان‌قدر تمام.

نقطه،

نهایتِ پایداریِ من است

در میانه‌ی سخت‌ترین راه‌ها؛

جایی که می‌ایستم،

نه از خستگی،

که از یقین.

نقطه است دیگر؛

یعنی توقفِ من،

تو،

ما،

در منتهای عالم؛

آنجا که دیگر

نه حرفی باقی‌ست،

نه راهی برای رفتن،

نه چیزی برای کم شدن؛

فقط

تو می‌مانی

و من،

و عشقی

که در پایانِ تمام جمله‌ها

به نقطه می‌رسد.