من

روی صندلی جابجا میشوم خش خشی از بیرون پنجره می آید ناخودآگاه احساس ترس به سراغم می آید ذهنم پر از سوال میشود

نکنه آدا(شخصیت ترسناک کتاب شبح شصت و هشتم اثر مری داوینگ هان ) اون پشت باشه ؟

نکنه اندی کرتین با جنت(شخصیت های ترسناک کتاب تیمارستان متروک اثر دن پبلاکی) اونجا وایساده باشه ؟

سعی میکنم به آن خش خش توجهی نکنم به جای فکر کردن به کتاب های ترسناک و هرچیزی که مرا بترساند کتاب ربات جنگلی را از روی میز بر میدارم تا فصل ۵۱ پاییز مطالعه کردم دوست دارم ادامه کتاب را بخوانم ولی باز احساس وحشت به سراغم می آید این بار وحشت از آن خش خش خفیف نیست بلکه وحشت از مدرسه است

نه اینکه درسم بد باشه ولی باز اضطراب دارم فردا انشا داریم انشا را دوست دارم و بعد ریاضی ، ریاضی هم خوب هست و در آخر تفکر نفس عمیقی میکشم تفکر بهترینه

مخصوصا دبیر تفکر . در ذهنم تکرار میکنم خیلی مهربونه !

به فکر امتحان علوم امروز می افتم که در ارض یک دقیقه امتحان را. دادم و نمره ام بیست شد . دوباره در ذهنم میگویم هورررراااا ...

همه چیز زندگی ام خوب است به جز اینکه من فقط در ذهنم حرف میزنم نه اینکه خودم اینجور حرف زدن رو دوست داشته باشم نه ! نمیتونم ... من نمیتونم حرف بزنم

یعنی می‌تونستم اما ... یه اتفاقی افتاد یه اتفاق بد

بهترین دوستم دیگه زیاد مهربون نیست معلما مثل قبل با هام ر فتار نمیکنن .. همه چیز تغییر کرده

کاش میتونستم در گذشته ثابت بمونم ...