و اوری جین به آن _ یوسوب گفت:« هیچ کس نمی تونه به گذشته برگرده و از نو شروع کنه، اما از همین حالا می تونه پایان تازه ای بسازه»
شده ام چا دوهیون در سریال « بکش خلاصم کن». از آدم ها فاصله می گیرم تا نفهمند یک دردیم هست. تا نفهمند یک گوشه ای از این بدن به ظاهر سالم، پنیک اتک جا خوش کرده و دارد توی صورت طرف مقابل دهن کجی می کند.
زل می زنم توی صورت همکارم و او از لباس پرنسسی که قرار است در عروسی خواهرش بپوشد تعریف می کند. دست راستم را حایل کرده ام به میز تا سرم گیج نرود و ول نشوم کف مدرسه. هر از چند ثانیه برای عادی جلوه دادن خودم، سرم را به جلو و عقب تکان می دهم اما صدایی جز گیج خوردن مایع مغزی توی سرم نمی شنوم.
مدیر می آید توی دفتر و می گوید حالت چطور است؟ با لبخند پت و پهنی نگاهش می کنم و می گویم عاااالی ام.
عاااااااااااااالی ام. عالی تر از این نمی توانم باشم. چادوهیون شده ام در سریال بکش خلاصم کن.
یک آن به خودم می آیم و می بینم دفتر خالی شده. پایم روی زمین است اما خودم روی هوا و هپروت. میزها و صندلیها مثل اشیای غریبه دورم میچرخند و صدای تیکتاک ساعت دیواری روی نبضم می زند. نفسهایم کوتاه و بریده شدهاند؛ هر بار که هوا را به داخل میکشم، انرژی ام ته می کشد.
هر چند ساعت یکبار یکی از خواهرها پیام می دهد خوبی؟
من جواب می دهم عاااااااااااااالی ام.
عاااااااااااااالی ام. عالی تر از این نمی توانم باشم. چادوهیون شده ام در سریال بکش خلاصم کن.

یوسوب گوشه بدنم لج می کند و روی لبه دیوار وایمیستد. می خواهد خودش را از بالاترین نقطه پرت کند روی زمین. من اما پاهایم روی زمین نمی آید. یک مرتبه خودم را وسط کلاس می بینم. بچه ها دور و برم این طرف و آن طرف می روند. درمانده نگاهشان می کنم اما کاری از دستم برنمی آید.
گوش هایم کیپ می شوند و حرف های پلید پنیک می کوبد به دیوار مغزم. شده است شین سگی و با نگاه عصبانی، زل زده است توی چشم هایم. راه می رود توی مغزم و می گوید:« وقتی کسی از دردت خبر نداشت، من داشتم. وقتی حالت بد بود من خوبت کردم.» شده است شین سگی و خودش را صاحب بدنم می داند.
یکی از اولیا آمده است دنبال دخترش. دستم را می گیرد و بعد متعجب می گوید:« یخ کرده ای. خوبی؟»
جواب می دهم عاااااااااااااااااااااااااالی ام.
عاااااااااااالی ام. عالی تر از این نمی توانم باشم. چادوهیون شده ام در سریال بکش خلاصم کن.
هوا سرد نیست. عرق کردهام. یقه مانتویم را کمی کنار میزنم که نفس بکشم. یکی از بچهها صدایم میکند. برمیگردم سمتش و چند ثانیه طول میکشد تا بفهمم چه میگوید.
دوباره میپرسد: «خانم؟»
میگویم جانم.
میگوید: «دفترم رو کجا بذارم؟»
به دستش نگاه میکنم. دفتر را گرفته و منتظر جواب من است. به نقطهای روی جلد دفتر خیره میشوم و میگویم همانجا بگذار.
کجا؟ خودم هم نمیدانم.
صدای بچهها دورتر و دورتر میشود. انگار کلاس رفته چند خیابان آنطرفتر و من فقط دارم تصویرش را نگاه میکنم.
شین سگی دوباره آمده.
این بار چیزی نمیگوید. فقط ایستاده و نگاهم میکند.
شب که میشود، توی تاریکی اتاق دراز میکشم و سقف را نگاه میکنم. یوسوب دوباره روی لبهی دیوار نشسته. شین سگی دور اتاق راه میرود و داد میزند و من دراز کشیدهام و تکرار میکنم:
عاااااااااااااالیام.
عالیتر از این نمیتوانم باشم.
چادوهیون شدهام.
و کسی نمیداند که این بدن، دیگر مال من نیست.