و دیگر خودم را دوست خواهم داشت، برای روزگارانی که هنوز در آن نزیسته ام.
با آن اقتباسِ کوچکی که در زندگیِ آدمها ی پیر و خسته کرده ام ،فهمیدم ،همانهایی که اکنون در آیندهٔ گذشتهٔ خودشان زندگی میکنند ، همان گذشته ای که هرگز در آن به خود نیندیشیدند و روح و جانشان را خرجِ کج فهمی و قضاوتِ دیگران کردند ، حالا دیگر برای پسینِ خود، از جان، پس اندازی ندارند؛ تنها داراییشان، چشمانی ست مرطوب که به دستِ پر منت و نیکی شمارِ دیگران گره خورده.
و فهمیدم که (زمان)، آنگاه که برای یافتنِ دلیلِ خستگی ها و روح وجانه به یغما رفته مان به گذشته بازمیگردیم، فراموشکاری است بس قهار.
پس دیگر در جستوجوی «چرا» در آن وادیِ فراموش شده سرگردان نمی شوم.
این بار، در سن بیست و شش سالگی به آینه می نگرم و زنی شصت ساله را میبینم که پیر شده، اما هنوز سرپاست بی آنکه محتاج دستی برای بلند شدن باشد ،دست هایش را برای امروز خودش پس انداز کرده ، خسته از تا به اینجا زندگی کردن و دوام آوردن است، اما هنوز خودش را بسیار دوست دارد، همچون مادری برای کودکش،دنیارا برای خود آسان و زیبا کرده...
و خودم را، برای خودم، پس انداز میکنم.
——
#دلنوشته #ادبیات #زندگی #خودشناسی
