ای موی سپید، چه زود به سراغم آمدی
و در میانه‌ی جوانی‌ام ریشه دواندی
گمان مبر که سن من تو را به اینجا کشانده است!
نه! جهان را بیش از حد جدی گرفته‌ام، همین.
تو حاصل کشاکش قلب و مغز می، برای حرف‌هایی که نه قلبم تاب نگهداری‌اش را داشت نه مغزم توان تجزیه‌اش را،
اول در چشم‌هایم حلقه زدی، اشک شدی، و بعد از میان موهایم سرازیر شدی.
حالا که آمده‌ای، کمی دوام بیاور، قوی بمان،
چرا که قرار است تو، کمی بیش از کالبد سردم، در خاک ماندگار شوی.
تو شاهد گذر ایامم در این عالم،
و مایه‌ی تسلای روحم در عالم دیگر خواهی بود...
پَس اِی میهمانِ ناخواندِه،
بِه جانِ خَستِه‌یِ مَن خوش آمَدی...
#مو#زندگی#موی سفید#دنیا#غم
