ویرگول
ورودثبت نام
ناتانائیل
ناتانائیل
ناتانائیل
ناتانائیل
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

غروب- طلوع

نزدیک غروب بود،

بوی پاییز سرشار از اشتیاقم میکرد

پاییز عاشقانه ای که برایش لحظه شماری می کردم

قلبم از هیجان لبریز بود و اضطراب شیرینی در جانم نشسته بود...

تیک تاک ساعت قورباغه ایِ کنار تختم نوید بخش شب پر اضطراب و سرنوشت ساز پیش رویم بود، لباس های آبی فیروزه ایم را پوشیدم و انگشتر متبرک شده ای که نشانه ای بود از آرامش بر دستانم، بوسیدم.

قرآنم را گشودم:

و صافات صفا... «سوگند به صف بستگان»

لبخند به لب آوردم و به زمزمه خواندم، حرف به حرفش آرامشی میشد جاری بر دلم.

صدای گوشی سامسونگ کشویی دوربین دارم بلند شد، اس ام اس داشتم، دوتا، با ذوق گشودمش:

:-* Khale:

«آرام دلم سر جانمازمنشستم تمامم دعاهای این روزهایم وقف شما»

:D Maman kachal:

«نگران هیچی نباش عروسک مامان، اجر صبرت رو بهت میدن»

خوشی غریبی زیر پوستم می دود، نزدیکترین و همراه ترین هستند برای این روزهایم حقیقتا بیش از خواهر! و دعاهایشان با دل پاکی که میشناختم، برایم حجت بود.

چشمانم را روی هم گذاشتم و به رویاهایم فکر کردم، رویاهایی که فاصله بسیار کمی با من داشتند و استرس این لحظه ها را میگذاشتم به حساب اینکه همیشه سختترین قدم آخرین قدم است...

صدای خنده هامان در جنگل های شمال، صدای شعرخواندنمان زیر باران، صدای ساز زدنمان روی ساحل کنار آتش، همه و همه در ذهنم میچرخید و با خود می اندیشیدم از این شبها که بگذریم خوشبخت ترین خواهیم بود، و با خود می اندیشیدم زندگی چه بی اندازه شاد و لذت بخش استو با خود می گفتم کاش همه عاشق شوند و کاش همه عاشقان لحظه های مرا تجربه کنند، صدای زنگ خانه رشته افکارم را برید، ضربان قلبم تند شد، تمام وجودم اشتیاق شد و از اتاقحبیرون دویدم، به بیرون پرواز کردم...

شب بود!

***

نزدیک طلوع است

بوی پاییز دلم را زیر ورومیکند

از خواب میپرم، کابوس تلخی بود تمام بدنم یخ است، نمی‌دانم زنده ام یا نه، عرق سرد بر بدنم نشسته، به زور دستم را حرکت میدهم، گوشی سامسونگ کشویی دوربین دارم را برمیدارم، اس ام اس دارم، دوتا، با ترس بازشان میکنم:

Perpetual?? :

-بیدارید؟

--کاش شما به نتیجه تمام کردنش برسید...

تمام وجودم یخ می‌بندد، انگار حرکت خون در رگ هایم متوقف میشود، ارتعاش بدنم به حدی زیاد است که حس میکنم هرلحظه از هم متلاشی می‌شوم، به زور دستانم را بالا می آورم و روی بازوهایم قرار میدهم و با تمام وجود فشار میدهم، میخواهم مانع ازهم گسیختگی ام شوم...

برزخی اگر باشد وام گرفته شده از این لحظات است، چشمانم را میبندم و جز کابوس نبودن هیچ چیز را متصور نیستم،

صدایی از درون با من میگوید شروع فصل بی رحم تنهاییست...

رویاهایم لحظه به لحظه فرو میریزد، نه فقط رویاهای مشترک، نه! همه آنچه که میتوان رویایش نامید، دیگر چیزی از من از آرزوهایم از امیدم از رویاهایم نمانده تو گویی مرده ای در حال جان کندن که چیزی اگر عبور کند از ذهنش همه حسرت است و حسرت

حسرت خنده هامان در جنگل های شمال، حسرت شعرخواندنمان زیر باران، حسرت ساز زدنمان روی ساحل کنار آتش، خوشبختی واژه ای رنگارنگ که رنگ میبازد و غریب و بعید میگردد، و با خود می اندیشم کاش می‌شد گاهی بمیرم...

بمیرم...

بمیرم...

که مردن با رویا و امید هزاران بار می ارزد به نفس کشیدن و تهی بودن از هر آنچه زندگی را معنا میبخشد

بر سر جانماز بازم می نشینم و دیگر حتی اشکی از چشمانم فرو نمیریزد، صدای ندبه از مهدیه بلند می‌شود

خورشید طلوع می‌کند..

صبح است!

۰
۰
ناتانائیل
ناتانائیل
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید