
نمره ایرانیها در سواد عاطفی چند است؟/ داشتن رابطه خوب، زحمت و تلاش میخواهد
معیار دقیق جهانی در این خصوص وجود ندارد اما یکی از فاکتورهای تعیینکننده، میزان طلاق در جامعه است. هرچند طلاق هم تنها فاکتور نیست. چون خیلی از اقوام را داریم که به شکل رسمی طلاق نمیگیرند یا طلاق نمیدهند اما از نظر عاطفی از هم طلاق گرفتهاند . این فرهنگ که با لباس سفید به خانه شوهر رفتی و باید با کفن سفید از آن خانه بیرون بیایی، در خیلی از اقوام هنوز هست. چون ما نباید دنبال ماندن اجباری در ازدواج باشیم. ما دنبال ازدواج خوب و خوشبخت شدن هستیم. قرار نیست که با ازدواج، تقاص گناهان خود را پس بدهیم. قرار است لذتی به لذتهای ما اضافه شود. ببینید هر حوزهای را شما یاد نگیرید، سخت است.
آموزش نه تنها در رابطه و خانواده، بلکه باید در همه چیز اولویت باشد. ما مدام از فقر و بیکاری میگوییم اما آموزش ندیدهایم که کارآفرینی کنیم. جوانان از دانشگاه فارغالتحصیل میشوند و تازه به این فکر میافتند که چه شغلی میخواهند داشته باشند، تازه به این فکر میکنند که کاری بلد نیستند. بنابراین آموزش، مقولهای بسیار بسیار مهم است.
ما در خیلی از موارد از مراجعین میپرسیم که حالت در رابطه خوب است؟ میگوید نه. میپرسیم خب برای این حال بد چه کار کردهای؟ میگوید هیچ، میسوزم و میسازم. در حالی که برای زنده نگه داشتن رابطه تا روز آخر عمر باید زحمت بکشید و تلاش کنید. نمیشود منتظر ماند تا اتفاق خوب رخ دهد، یک نفر بیاید در خانه را بزند و بگوید این معجون را بخورید تا رابطهتان خوب شود، یا پولدار شوید، یا رابطهتان با فرزندتان خوب میشود. باید زحمت بکشید. هر خوشی و خوشبختی و هر اتفاق خوبی نیاز به زحمت کشیدن و آموزش دیدن دارد.
البته آموزش باید سیستمی باشد نه فردی. در رویکردهای روانشناسی، ما رویکردی به نام رویکرد سیستمی داریم. در این سیستم گفته میشود که شما نمیتوانید یک فرد را به تنهایی تغییر بدهید یا آموزش دهید. باید سیستم بیشتر این آموزش ها را بدهد. سیستم یعنی ارتباطاتی که فرد با هر مجموعهای دارد. بخشی از این سیستم در مهدکودک است، بخشی در مدرسه و مربوط به آموزش و پرورش، بخشی هم به وزارت بهداشت و وزارت علوم و وزارت ارشاد و ... مربوط است.
فرهنگسازی در کنار هم تعیینکننده و تاثیرگذار است و به تنهایی جواب نمیدهد. مثلا والدین نمیتوانند بگویند ما فرزندمان را آموزش دادیم و تمام. آن کودک فردا وارد مدرسه میشود و میبیند همسن و سالانش چیز دیگری میگویند. به این ترتیب همه آموزشهایی که پدر و مادر دادند، ممکن است در آن مرحله بیاثر و بیفایده شود و اصلا فرزند را دچار مشکلات بیشتری کند. یا فقط نمیتوانیم بگوییم کودک را در مدرسه آموزش بدهیم اما در خانه چیزی یاد نگیرد. پس آموزش باید همهجانبه باشد تا به نتیجه لازم برسد.