
خدای من
نه آن خدای قدیمی روی ابرها،
نه آن خدای ترسناک آخرالزمان.
خدای من،
درست همان جاست که فکر میکنم نیست.
پس اینهمه دوری چرا؟
شاید چون او را در آسمان گشتم، نه در دلم.
شاید چون او را در کلمات و مناجات جستم، نه در صدای خودم.
فکر کردم نزدیکی، یعنی دیدن
در حالیکه نزدیکی واقعی
گم شدن در اوست.
فکر کردم باید از او تصویری بسازم
اما او را در هر ذرهای میتوان دید.
نزدیکی به او
نه با بالا رفتن
که با پایین آمدن است:
از قلههای غرور،
به درههای فروتنی.
دوستت دارم،
چون دریافتم که
هر پرسشم، پاسخی از تو بود.
هر ناتوانی ام، دعوتی برای تکیه بر قدرتی
که همیشه در «من» بود
نه در من خاکی،
نه در من روحانی،
در آن «من» که تو در آن دمیدی
تا خودش را در تو بیابد.
و حالا که تو را بیشتر میفهمم
میبینم که درک تو
خودش عشق ورزیدن است.
پس این
صادقانهترین حرفی است که تا حالا به تو زدهام:
دوستت دارم خدای خوبم.
نوشته شد برای دلی که فهمید
خوشحال میشوم نظرت را بدانم✍️