باران آرام روی سقف چوبی خانه میبارید.
صدای سوختن هیزم در شومینه، گرمای دلنشینی به اتاق بخشیده بود.
رین در آغوش مادرش، لیا، آرام گرفته بود.
اما ذهنش...
کاملاً بیدار بود.
«من زندهام...»
«نه...»
«من دوباره متولد شدهام.»
او تلاش کرد انگشتان کوچکش را حرکت دهد.
تنها چند سانتیمتر تکان خوردند.
نه قدرتی داشت.
نه مانایی.
نه شمشیری.
نه زرهی.
فقط...
بدن یک نوزاد.
رین در دل لبخند تلخی زد.
«رِن...
قویترین جنگجوی تاریخ...»
«و حالا حتی نمیتواند روی پاهایش بایستد.»
در همان لحظه، صدای لیا سکوت اتاق را شکست.
«رونان... نگاه کن.»
«فکر کنم داره به حرفهامون گوش میده.»
مردی بلندقد با موهای قهوهای وارد اتاق شد.
خستگی در چهرهاش موج میزد، اما با دیدن رین، لبخند گرمی روی لبانش نشست.
«پسرم...»
رونان انگشتش را جلو آورد.
رین بیاختیار آن را گرفت.
گرمای آن دست...
حسی بود که رِن در تمام زندگی گذشتهاش هرگز تجربه نکرده بود.
برای نخستین بار...
میدانهای جنگ، فریادها و مرگ از ذهنش محو شدند.
فقط آرامش باقی مانده بود.
و خانوادهای که بیهیچ چشمداشتی دوستش داشتند.
رین حالا میتوانست بخزد.
هنوز قادر به صحبت کردن نبود، اما هر گفتوگویی را میفهمید.
او بیشتر وقتش را صرف گوش دادن میکرد.
کمکم با دنیای جدید آشنا شد.
جنگ هنوز آغاز نشده بود.
پادشاهیها در صلح زندگی میکردند.
اما خبرهایی نگرانکننده از مرزهای شمالی میرسید.
هیولاها هر روز بیشتر میشدند.
رونان یکی از اعضای گارد مرزی بود و هر چند روز یکبار برای پاکسازی جنگل به مأموریت میرفت.
رین در دل گفت:
«هنوز فرصت دارم...»
«اگر همهچیز مثل گذشته پیش برود، چند سال تا شروع جنگ باقی مانده است.»
همه خواب بودند.
اتاق در سکوت فرو رفته بود.
ناگهان...
پنجرهای آبیرنگ مقابل چشمان رین ظاهر شد.
تحلیل محیط روزانه کامل شد.
قابلیت جدید آزاد شد.
مهارت جدید: بینش مانا ـ سطح ۱
رین با تعجب به پیامها خیره شد.
«بینش مانا...؟»
در همان لحظه...
دنیا تغییر کرد.
ذراتی نورانی، مانند غبارهای آبیرنگ، در سراسر اتاق شناور شدند.
بعضی از میان دیوارها عبور میکردند.
بعضی در شعلههای شومینه میرقصیدند.
بعضی از بدن رونان و لیا ساطع میشدند.
رین نفسش را در سینه حبس کرد.
«پس این... ماناست.»
او تلاش کرد یکی از ذرات را جذب کند.
اما...
هیچ اتفاقی نیفتاد.
هسته مانا غیرفعال است.
جذب مانا امکانپذیر نیست.
رین لبخند زد.
«پس هنوز زود است.»
رونان پیش از رفتن به مأموریت، در حیاط شمشیرش را برداشت.
مثل همیشه، چند حرکت تمرینی انجام داد.
رین با دقت نگاه میکرد.
هر قدم.
هر ضربه.
هر تغییر در مرکز ثقل بدن.
در همان لحظه...
سامانه دوباره فعال شد.
در حال تحلیل هنر شمشیرزنی...
پیشرفت تحلیل: ۱٪
رین متعجب شد.
«فقط با تماشا کردن...؟»
اما درصد دیگر تغییر نکرد.
او خیلی زود متوجه شد.
سامانه قرار نیست همهچیز را رایگان در اختیارش بگذارد.
تماشا کردن فقط آغاز راه بود.
برای کامل شدن تحلیل...
باید روزی خودش آن تکنیک را اجرا میکرد.
رین کنار پنجره خوابیده بود.
آسمان پر از ستاره بود.
در زندگی گذشته...
او از کودکی فقط جنگیده بود.
هرگز خانوادهای نداشت.
دوستی نداشت.
کسی منتظر بازگشتش نبود.
اما حالا...
لیا آرام روی او پتو کشید.
رونان با لبخند چراغ اتاق را خاموش کرد.
رین چشمانش را بست.
و در دل گفت:
«این بار...»
«فقط برای قویتر شدن نمیجنگم.»
«از کسانی محافظت میکنم که دلیل زندگی دوبارهام هستند.»
در همان لحظه...
در اعماق جنگلی تاریک...
دو چشم سرخ در میان سایهها باز شدند.
موجود ناشناس، لبخندی آرام زد.
«پس...
وارث واقعاً بازگشته است.»
در همان لحظه، پنجرهای دیگر مقابل چشمان رین ظاهر شد.
هشدار
یک ناظر ناشناس حضور میزبان را شناسایی کرده است.
سطح تهدید: نامشخص
رین ناگهان از خواب پرید.
قلبش تند میتپید.
او چیزی نمیدید...
اما برای اولین بار، احساس کرد که کسی از جایی دور، او را زیر نظر دارد.
ادامه دارد...