باران سیاه بیوقفه میبارید.
قطرهها روی زمین ترکخورده فرود میآمدند و با خون هزاران جنگجو در هم میآمیختند.
آسمان دیگر رنگی نداشت.
ابرهای تیره، تمام افق را بلعیده بودند.
شعلههای سرخ، ویرانههای آخرین دژ بشریت را روشن میکردند.
دیگر صدای نبرد شنیده نمیشد...
چون هیچکس زنده نمانده بود.
جز یک نفر.
رِن بهسختی نفس میکشید.
هر دم و بازدم، سوزشی جانکاه در سراسر بدنش میپیچید.
زره نقرهای افسانهایاش شکسته بود.
بازوی چپش از شانه قطع شده و شمشیر بزرگش پر از ترکهای عمیق بود.
با این حال...
هنوز ایستاده بود.
روبرویش، مردی با زرهی سیاه همچون شب ایستاده بود.
شنلی بلند روی زمین کشیده میشد.
دو شاخ خمیده از کلاهخودش بیرون زده بود.
و چشمانی سرخ، مانند آتشی خاموشنشدنی، به رِن خیره بودند.
پادشاه شیاطین...
زالدار.
زالدار لبخندی آرام زد.
«پس... این پایان آخرین قهرمان بشریت است.»
رِن شمشیر شکستهاش را بالا آورد.
«تا وقتی قلبم میتپد...
نمیگذارم از اینجا عبور کنی.»
باد شدیدی وزید.
خاکسترها میان آسمان چرخیدند.
زالدار آهسته گفت:
«جالب است...»
رِن نگاهش را تیزتر کرد.
«منظورت چیست؟»
زالدار لبخندش عمیقتر شد.
«باز هم همان انتخاب را کردی...
درست مثل دفعه قبل.»
رِن برای لحظهای بیحرکت ماند.
«...دفعه قبل؟»
اما فرصت پرسیدن نداشت.
زالدار ناپدید شد.
تنها صدای شکافته شدن هوا شنیده شد.
رِن بیاختیار شمشیرش را بالا آورد.
کلاااااااانگ!!
ضربهای سهمگین.
زمین زیر پایش فرو ریخت.
موج ضربه، کوه پشت سرش را از وسط شکافت.
رِن دهها متر به عقب پرتاب شد.
قطرهای خون از گوشه لبش پایین آمد.
او با ناباوری زمزمه کرد:
«غیرممکن است...»
«این قدرت...
حتی از آخرین نبرد هم بیشتر است.»
او با دقت به زالدار نگاه کرد.
«نه...
چیزی تغییر کرده است.»
زالدار آرام قدم برداشت.
«تمامش کن، رِن.»
رِن نفس عمیقی کشید.
تمام مانای باقیماندهاش را در شمشیر جمع کرد.
تیغه در نوری نقرهای غرق شد.
آخرین تکنیک.
قویترین هنر شمشیری که خودش خلق کرده بود.
شکاف آسمان نقرهای
شمشیر را فرود آورد.
آسمان شکافته شد.
موج عظیمی از نور، همهچیز را در مسیر خود بلعید.
اما...
زالدار لبخند زد.
او نیز شمشیرش را بالا آورد.
و همان حرکت را تکرار کرد.
رِن خشکش زد.
«نه...
این امکان ندارد.»
«هیچکس جز من این تکنیک را نمیشناسد...»
دو موج نقرهای با هم برخورد کردند.
جهان در نور فرو رفت.
چند ثانیه بعد...
نور خاموش شد.
رِن روی یک زانو افتاده بود.
شمشیر افسانهایاش...
از وسط شکسته بود.
زالدار مقابل او ایستاد.
نوک شمشیر سیاهش را روی گلوی رِن گذاشت.
«این بار هم دیر رسیدی.»
رِن با آخرین توانش پرسید:
«تو...
واقعاً کی هستی؟»
زالدار چند لحظه سکوت کرد.
سپس آرام گفت:
«وقتی حقیقت را بفهمی...
دیگر خودت را نخواهی بخشید.»
شمشیر سیاه فرود آمد.
همهچیز در سکوت فرو رفت.
تپش قلب رِن آرامتر شد.
نور چشمانش خاموش میشد.
در همان لحظه...
تکه شکسته شمشیر نقرهای شروع به درخشیدن کرد.
روی تیغه، نقشهایی باستانی ظاهر شدند.
طلسمی که هزاران سال خاموش مانده بود...
بیدار شد.
نور سفید سراسر میدان نبرد را پوشاند.
صدایی ناشناس در تاریکی پیچید.
«وارث شناسایی شد.»
«تطبیق روح آغاز شد.»
«انتقال زمانی فعال شد.»
رِن دیگر چیزی نمیدید.
فقط یک جمله در ذهنش تکرار میشد.
«وارث...؟
کدام وارث؟»
تاریکی...
...
سکوت...
...
سپس...
صدای زنی از دور شنیده شد.
«رونان! زود بیا!»
«به دنیا اومد!»
صدای مردی که از شوق میلرزید، پاسخ داد.
«لیا...
ممنونم...»
رِن بهآرامی چشمانش را باز کرد.
نور چراغهای روغنی.
سقفی چوبی.
اتاقی کوچک و گرم.
زنی جوان او را در آغوش گرفته بود.
زن با لبخند زمزمه کرد:
«خوش اومدی...
رین.»
رِن خواست حرف بزند.
اما فقط صدای گریهی یک نوزاد از گلویش بیرون آمد.
در همان لحظه، پنجرهای آبیرنگ مقابل چشمانش ظاهر شد.
میزبان تأیید شد.
نام: رین
سن: صفر روز
هسته مانا: غیرفعال
رتبه: F
عنصرها: ندارد
جادو: ندارد
مهارت ذاتی: تحلیل جادو ـ سطح ۱
رین با ناباوری به پنجره خیره شد.
«...سامانه؟»
«یعنی...
من واقعاً دوباره متولد شدهام؟»
در همان لحظه...
در اعماق تاریکی...
دو چشم ناشناس، تولد او را زیر نظر داشتند.
و صدایی آهسته زمزمه کرد:
«این بار...
بازی زودتر از همیشه آغاز میشود.»
ادامه دارد...