هوا کاملاً تاریک شده بود.
چراغهای روغنی خانههای روستا یکییکی روشن شدند.
اما...
هیچ خانهای بوی آرامش نمیداد.
همه منتظر بودند.
منتظر خبری از گروه نجات.
لیا رین را در آغوش گرفته بود.
از صبح تقریباً هیچ چیزی نخورده بود.
چشمانش مدام به در خانه دوخته میشد.
هر صدای قدمی که از بیرون میآمد...
باعث میشد از جا بلند شود.
اما هر بار...
ناامید برمیگشت.
رین برای اولین بار...
احساس میکرد هیچ کاری از دستش برنمیآید.
در زندگی گذشته...
اگر چنین اتفاقی میافتاد...
تنها در چند دقیقه به میدان نبرد میرسید.
اما حالا...
حتی نمیتوانست از آغوش مادرش پایین بیاید.
چند ساعت بعد...
صدای باز شدن در خانه آمد.
لیا با عجله برگشت.
اما...
رونان نبود.
یکی از اعضای گارد بود.
لباسش پاره شده بود.
بازویش باندپیچی شده بود.
او آرام گفت:
«فرمانده خواست خبر بدیم...»
«گروه نجات هنوز رونان رو پیدا نکرده.»
«اما عملیات متوقف نشده.»
لیا چیزی نگفت.
فقط آرام سرش را پایین انداخت.
مرد ادامه داد:
«رونان قبل از جدا شدن از گروه...»
«راه فرار بقیه رو باز کرده.»
«اگر اون چند دقیقه مقاومت نمیکرد...»
«الان هیچکدوممون زنده نبودیم.»
اشک از چشمان لیا جاری شد.
اما...
لبخند کوچکی زد.
«این کار...»
«کاملاً شبیه خودشه.»
وقتی مرد رفت...
خانه دوباره در سکوت فرو رفت.
رین به مادرش نگاه کرد.
برای اولین بار...
دید که لیا بیصدا گریه میکند.
او همیشه تصور میکرد قویترین آدم این خانه، رونان است.
اما حالا فهمید...
کسی که هر روز با نگرانی منتظر بازگشت عزیزش میماند...
شجاعتی کمتر از یک جنگجو ندارد.
آن شب...
بعد از اینکه لیا خوابید...
رین دوباره به آسمان نگاه کرد.
ستارهها آرام میدرخشیدند.
او چشمانش را بست.
در ذهنش...
تمام آموزشهایی را که در زندگی گذشته دیده بود مرور کرد.
اما این بار...
نه برای جنگیدن.
بلکه برای ساختن برنامهای جدید.
«من دیگر رِن نیستم.»
«من یک کودک هستم.»
«اگر بخواهم از خانوادهام محافظت کنم...»
«باید از همین امروز، دوباره از صفر شروع کنم.»
در همان لحظه...
سامانه فعال شد.
هدف جدید ثبت شد.
محافظت از خانواده
پیشنهاد سامانه:
فعالسازی هسته مانا
پیشنیاز:
هماهنگی کامل بدن با جریان طبیعی مانا
رین چند لحظه به نوشتهها خیره ماند.
برای اولین بار...
سامانه به او دستور نداده بود.
بلکه...
هدفش را با تصمیم خودش هماهنگ کرده بود.
رین لبخند زد.
«خوبه...»
«از این به بعد...»
«با هم جلو میریم.»
همان لحظه...
در اعماق جنگل...
رونان هنوز زنده بود.
بدنش پر از زخم بود.
شمشیرش شکسته بود.
اما...
پشت سرش...
ورودی غاری قرار داشت.
غاری که درون آن...
چیزی با نور نقرهای آرام میدرخشید.
رونان با نفسهای بریده زمزمه کرد:
«این...»
«اینجا چیه...؟»
ادامه دارد...