ناقوس هشدار هنوز در سراسر روستا طنینانداز بود.
مردم با نگرانی در میدان اصلی جمع شده بودند.
هیچکس حرفی نمیزد.
همه فقط به دروازه شمالی نگاه میکردند.
شاید...
کسی دیگر برگردد.
اما...
دقایق یکی پس از دیگری میگذشتند.
و خبری نبود.
لیا، رین را محکم در آغوش گرفته بود.
چشمانش به جاده دوخته شده بود.
لبهایش بیصدا میلرزیدند.
«رونان...»
«فقط برگرد...»
فرمانده گارد زخمیها را بازجویی میکرد.
«دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟»
یکی از شکارچیها به سختی نفس کشید.
«همهچیز عادی بود...»
«تا اینکه...»
«جنگل ساکت شد.»
فرمانده اخم کرد.
«ساکت؟»
«حتی صدای پرندهها هم قطع شد.»
«بعد...»
«مه سیاهی از بین درختها بیرون اومد.»
شکارچی دیگر با صدایی لرزان ادامه داد:
«هیولا نبود...»
«انگار...»
«خود جنگل زنده شده بود.»
رین با دقت به حرفهایشان گوش میداد.
تمام خاطرات زندگی گذشتهاش را مرور کرد.
اما...
هیچ اتفاقی شبیه این را به یاد نداشت.
«این دنیا...»
«دیگر همان دنیایی نیست که میشناختم.»
چند ساعت بعد...
خورشید غروب کرد.
فرمانده رو به نگهبانان گفت:
«امشب هیچکس وارد جنگل نمیشه.»
«حرکت در تاریکی یعنی خودکشی.»
یکی از نگهبانان اعتراض کرد.
«ولی رونان هنوز اونجاست!»
فرمانده با ناراحتی چشمانش را بست.
«میدونم...»
«اما اگر الان بریم...»
«فقط تعداد کشتهها بیشتر میشه.»
آن شب...
خانه در سکوت فرو رفته بود.
لیا کنار پنجره نشسته بود.
شمع کوچکی روی میز میسوخت.
او تمام شب را بیدار ماند.
هر چند دقیقه یک بار...
به در خانه نگاه میکرد.
شاید...
رونان برگردد.
اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
رین آرام به مادرش نگاه کرد.
برای اولین بار...
احساس ناتوانی میکرد.
در زندگی قبلی...
میتوانست به تنهایی یک ارتش را شکست دهد.
اما حالا...
حتی نمیتوانست چند قدم بدود.
او چشمانش را بست.
در ذهنش...
تمام نقشه جنگل را مرور کرد.
خاطرات زندگی قبلی هنوز در ذهنش زنده بودند.
محل رودخانه.
صخرهها.
غارها.
مسیرهای مخفی.
ناگهان...
فکری به ذهنش رسید.
«اگر جنگل تغییر نکرده باشد...»
«هنوز یک مسیر قدیمی وجود دارد.»
«مسیری که هیچ شکارچیای از آن خبر ندارد.»
در همان لحظه...
سامانه فعال شد.
در حال تطبیق خاطرات گذشته...
...
...
نتیجه:
مسیرهای ثبتشده: ۴۸٪ منطبق
هشدار:
بخش زیادی از جغرافیای منطقه تغییر کرده است.
رین آرام نفسش را بیرون داد.
«حتی راهها هم تغییر کردهاند...»
نیمهشب...
باد شدیدی وزید.
پنجره اتاق با صدای بلندی باز شد.
هوای سرد وارد خانه شد.
رین ناگهان چیزی را دید.
در دوردست...
میان درختان...
نقطهای نقرهای برای لحظهای درخشید.
فقط یک لحظه.
اما او آن نور را میشناخت.
«شمشیر...؟»
نه...
غیرممکن بود.
شمشیر افسانهای او هزاران سال بعد نابود شده بود.
پس...
آن نور چه بود؟
صبح روز بعد...
روستا دوباره آماده اعزام یک گروه نجات شد.
این بار...
تقریباً تمام جنگجویان روستا جمع شده بودند.
فرمانده شمشیرش را از غلاف بیرون کشید.
«اگر رونان هنوز زنده باشه...»
«امروز برش میگردونیم.»
رین از پنجره به آنها نگاه کرد.
قلبش آرام نمیگرفت.
در دلش فقط یک جمله تکرار میشد.
«اگر شما دیر برسید...»
«من خودم میرم.»
ادامه دارد...