دو هفته گذشت.
بهار به نیمه رسیده بود.
درختان اطراف روستا، سبزتر از همیشه بودند.
اما...
هیچ شکارچیای دیگر به تنهایی وارد جنگل نمیشد.
شایعات هر روز بیشتر میشدند.
بعضیها میگفتند سایهای میان درختان دیدهاند.
بعضی دیگر قسم میخوردند صدای زمزمههایی را در دل شب شنیدهاند.
رونان اما...
به شایعات اعتقاد نداشت.
او همیشه میگفت:
«تا وقتی چیزی رو با چشم خودم نبینم، باورش نمیکنم.»
صبح همان روز...
فرمانده گارد وارد روستا شد.
او همه شکارچیها را در میدان اصلی جمع کرد.
«از امروز...»
«ورود به بخش شرقی جنگل ممنوعه.»
همهمهای میان مردم افتاد.
یکی از شکارچیها پرسید:
«دلیلش چیه؟»
فرمانده چند لحظه سکوت کرد.
بعد آهسته گفت:
«سه گروه گشتی وارد اون منطقه شدن...»
«اما فقط یک نفر برگشته.»
سکوت سنگینی میدان را فرا گرفت.
رونان هنگام بازگشت، چهرهای درهم داشت.
لیا متوجه نگرانی او شد.
«اتفاقی افتاده؟»
رونان آهی کشید.
«احساس خوبی ندارم.»
«انگار...»
«جنگل خودش داره تغییر میکنه.»
رین که در آغوش لیا بود، با دقت به حرفهای پدرش گوش میداد.
«جنگل... تغییر میکند؟»
او چنین چیزی را در زندگی گذشتهاش به یاد نمیآورد.
آن شب...
رین خوابش نمیبرد.
آرام از پنجره به جنگل نگاه کرد.
چشمانش درخشید.
بینش مانا فعال شد.
اما این بار...
چیزی دید که خون را در رگهایش منجمد کرد.
در اعماق جنگل...
جریانهای مانا به شکل مارپیچ در حال حرکت بودند.
انگار...
تمام مانای جنگل به یک نقطه کشیده میشد.
پدیده غیرطبیعی شناسایی شد.
در حال بررسی...
نتیجه: نامشخص
رین زیر لب گفت:
«هیچوقت... چنین چیزی ندیده بودم.»
صبح روز بعد...
رونان همراه گروهی از نگهبانان، برای بررسی منطقه شرقی راهی جنگل شد.
پیش از رفتن، خم شد و رین را در آغوش گرفت.
«قول میدم زود برگردم.»
رین فقط نگاهش کرد.
در دلش...
احساس سنگینی میکرد.
ساعتها گذشت.
خورشید کمکم غروب کرد.
اما...
هیچکس برنگشت.
لیا بارها به سمت در خانه رفت.
نگاهش را به جاده دوخت.
«چرا هنوز نیومدن...؟»
رین هم آرام نبود.
برای اولین بار بعد از تولد دوباره...
ترس را احساس میکرد.
ناگهان...
ناقوس هشدار روستا به صدا درآمد.
دونگ...
دونگ...
دونگ...
صدای فریاد نگهبانان در خیابانها پیچید.
«دروازهها رو ببندید!»
«همه داخل خونهها بمونن!»
چند دقیقه بعد...
تنها دو نفر از گروه رونان به روستا بازگشتند.
هر دو زخمی بودند.
یکی از آنها به زحمت نفس میکشید.
فرمانده با نگرانی پرسید:
«رونان کجاست؟!»
مرد با چهرهای رنگپریده پاسخ داد:
«اون...»
«برای اینکه ما فرار کنیم...»
«تنها موند...»
سکوت...
تمام میدان را فرا گرفت.
لیا بیاختیار یک قدم عقب رفت.
چشمانش پر از اشک شد.
رین مشت کوچکش را گره کرد.
«نه...»
«این اتفاق...»
«نباید میافتاد.»
در همان لحظه...
سامانه فعال شد.
رویداد بحرانی شناسایی شد.
احتمال مرگ رونان: ۷۸٪
رین برای چند لحظه نفسش بند آمد.
این اولین بار بود که سامانه...
احتمال مرگ یک انسان را نمایش میداد.
او به پنجره خیره شد.
به جنگل تاریک.
به جایی که پدر جدیدش...
هنوز بازنگشته بود.
ادامه دارد...